Sá ekki dóttur sína í átta ár

Hér að neðan er brot úr við­tal­inu.

Eftir allt sem á undan er gengið leggur Kristinn áherslu á tvennt, að vera sáttur við lífið og að vera til staðar fyrir börnin. „Að koma í veg fyrir algjört hrun, því ég hef gert það áður,“ segir Kristinn og vísar þar í mál sem hann hefur aldrei áður viljað tala opin­skátt um. Árið 1991 eign­að­ist Kristinn dóttur, Stein­unni Helgu, með þáver­andi sam­býl­is­konu sinni. Þau slitu sam­vistum og þremur árum síðar flutti barns­móðir hans til Banda­ríkj­anna en Steinunn varð eftir hjá honum á Íslandi. Árið 1997 var gerð dómsátt um að Kristinn fengi fullt for­ræði en að Steinunn væri hjá móður sinnni í Banda­ríkj­unum yfir sum­ar­tím­ann. Það gekk eftir fyrstu árin en í ágúst 2000 fór af stað atburða­rás sem leiddi til þess að hann fékk ekki að sjá dóttur sína í átta ár.

„Á föstu­dags­kvöld­inu áður en ég ætl­aði að sækja hana út á Kefla­vík­ur­flug­völl hringdi mamma hennar í mig og sagði að hún kæmi ekki aftur. Ég var alltaf viss um að þetta myndi ger­ast á ein­hverjum tíma­punkti en þarna fór ég í algjöra afneitun. Ég var staddur í sum­ar­bú­stað á Búðum á Snæ­fells­nesi og ég brun­aði af stað til Kefla­víkur og ætl­aði að sækja hana út á flug­völl. Ég var þar í 6-7 tíma, bara að bíða eftir að hún kæmi út um hliðið. Ég fór bara í mók.“ Kristinn stóð uppi algjör­lega bjarg­ar­laus. Þetta var fyrir tíma sam­skipta­miðla og í árdaga Inter­nets­ins þar sem upp­lýs­ingar voru af skornum skammti og allar sam­skipta­leiðir mun hæg­ari en í dag. „Ég hringdi í sýslu­mann og þar var bara spurt hvort hún hefði það ekki fínt hjá mömmu sinni. Ég hringdi út um allt – í lög­fræð­inga, þing­menn, sendi­herr­ann í Banda­ríkj­unum. Þessi vetur fór í algjört mók hjá mér og ég man satt best að segja ekk­ert eftir honum. Heim­ur­inn bara hrundi.“

Úr varð að Kristinn fór til Banda­ríkj­anna þar sem hann fékk að hitta dóttur sína á hót­el­her­bergi undir eft­ir­liti. Hann tal­aði við lög­fræð­ing sem útskýrði fyrir honum að hann væri í afar þröngri stöðu. „Banda­ríkin við­ur­kenndu ekki Haag-sátt­mál­ann og Texas [þar sem barns­móðir Kristins bjó] alls ekki. Hún sagði að ef ég færi með málið í gegnum dóms­kerfið í Banda­ríkj­unum myndi ég lík­lega vinna það en til þess þyrfti ég að vera í dóm­sal í átta ár. Þá yrði hún orðin 18 ára. Þannig að ég gerði sam­komu­lag um að snúa þessu við, að hún myndi búa í Banda­ríkj­unum og koma til mín á sumrin.“

Úr varð að Steinunn kom til Íslands vorið 2001 en Kristinn segir að and­legt ástand hans hafi verið þannig að hann muni lítið eftir þessum tíma. „Ég man ekki eftir þessu sum­ari nema á myndum og af þeim að dæma var þetta ágætis sumar. Eftir þetta sumar fékk hún ekki að koma aftur og hún kom ekk­ert aftur fyrr en 2009 þegar hún var orðin 18 ára og ákvað að koma sjálf. Ég heyrði eða sá lítið af henni í átta ár. Síðan hefur hún komið í heim­sóknir og hún bjó hérna hjá okkur einn vetur í hitteð­fyrra, hún og afa­strák­ur­inn Alan. Það var mjög góður tími. Hún er nátt­úr­lega full­orðin kona núna og kemur bara þegar hún vill koma.“

Allt við­talið má lesa hér.