Með kvíðahnút í maganum á þeytingi út um allt

Þetta er á meðal þess sem fram kemur í ítar­legu við­tali við þá félaga í Mannlífi, en allt við­talið má lesa hér.

Jón Arnór: „Ég naut þess sér­stak­lega seinni hluta atvinnu­manns­fer­ils­ins þegar ég var kom­inn með konu og börn að geta átt tíma með þeim. Það er ofboðs­lega dýr­mætur tími þegar ég hugsa til baka, að maður hafi fengið að njóta þeirra for­rétt­inda að verja svona miklum tíma með börn­unum sínum. Ég finn mikið fyrir því þegar ég kem heim til Íslands að hrað­inn er meiri, konan er farin að vinna og krakk­arnir í skóla þannig að við sjáum minna hvert af öðru. Þessi dýr­mæti tími saman er eitt­hvað sem þegar ég horfi til­baka er mér ótrú­lega dýr­mætur.“

Hlynur: „Þar er ég sam­mála þér. Maður hafði alltaf tíma til að gera allt. Þegar ég var í Svíþjóð voru tvær æfingar á dag en samt hafði maður tíma til að fara á leik­skól­ann og maður sá miklu meira af fjöl­skyld­unni. Þegar maður horfir til baka þá eru það helstu for­rétt­indin við atvinnu­mennsk­una. Nú er bara allur dag­ur­inn und­ir­lagður. Það er veru­leik­inn hérna á Íslandi að það eru allir eru stress­aðir með kvíða­hnút í mag­anum um hvar þeir eiga vera hér og þar allan dag­inn, á þeyt­ingi út um allt, að gera betri hluti en þeir eru að gera. Mér finnst aldrei neinn vera í ró hérna. Það er aldrei neinn slakur á Íslandi.“

Jón Arnór: „Fólk er líka alltaf að hafa óþarfa áhyggjur af náung­anum sem er ekki að gera neitt. „Ertu í skóla, ertu að vinna?“

Hlynur: „Ég geri mér grein fyrir því að það er allt annað að vera atvinnu­maður en að vinna hérna heima. En tempóið er allt annað. Áherslan þar er mun meiri á tím­ann með fjöl­skyld­unni, þeir búa til sitt prógram í kringum það. Hérna finnst mér fólk alltaf þurfa að vera að sanna eitt­hvað, að það þurfi að vera að gera eitt­hvað, að vera á leið­inni eitt­hvað.“

Jón Arnór: „Maður alveg dettur í þetta sjálfur. Á Spáni og Ítalíu var allt byggt í kringum þessi fjöl­skyldu­gildi. Það er bara skylda um helgar, sama hvað þú ert gam­all eða með bull­andi ung­linga­veiki eða ekki, þá bara mætir þú í mat hjá stór­fjöl­skyld­unni og þið sitjið þarna saman í fimm klukku­tíma. Það er bara partur af rútín­unni. Fólk hitt­ist, öll stór­fjöl­skyldan, ekki bara á jólum eins og við kannski þekkjum.“

Hlynur: „Ég hed að það séu margir á Íslandi sem gengur mjög vel í starfi eða hverju sem er, en er svo með sam­visku­bit yfir því að hafa ekki tíma fyrir það sem það myndi helst vilja að gera. Krakk­arnir eru í skól­anum til fjögur, svo þarf að gera eitt­hvað og græja og svo er dag­ur­inn bara far­inn. En svo má heldur ekki gleyma því að fólk þarf að lifa af, það er fullt af fólki sem er ein­fald­lega í þeirri aðstöðu. Það væri ósk­andi að það væri aðeins hæg­ara tempó hérna.“

Jón Arnór: „Það er alla­vega mun­ur­inn á Íslandi og Spáni að gæinn sem á sjopp­una á horn­inu á Spáni, keyrir ekki um á Range Rover. Er það ekki lýsandi dæmi? Kaup­mað­ur­inn á horn­inu á Spáni á nóg fyrir sig og sína og hann reynir að vinna eins lítið og hann getur. Það eru öll frí brúuð, ef það er frí á fimmtu­degi þá er bara lokað á föstu­degi og fram á mánu­dag. Þetta getur verið mjög pirr­andi en er samt mjög fal­legt á sama tíma.“

Hlynur: „En ég held líka að það séu margir hér heima sem spenna bog­ann ansi hátt og eiga ekk­ert almenni­lega fyrir því sem þeir eru að gera. Þeir eru að fylla upp í ein­hverja ímynd af því sem þeir eiga að vera. Mér heyr­ist það á mörgum.“