„Ég stressast upp og fagna innra með mér þegar ég slepp í gegn“

Haukur Örn Birg­is­son lög­fræð­ingur og for­seti Golf­sam­bands Íslands lýsir reynslu af sam­skiptum við þrjár starfs­stéttir í bak­þönkum Frétta­blaðs­ins í dag.

Líklegt er að margir tengi við skrif Hauks Arnars því þó starfs­stétt­irnar séu allar þarfar og starfs­menn sinni starfi sínu af alúð þá er eitt­hvað við þessi verk­efni sem stressar mann upp. Ertu að tengja?

Til eru starf­stéttir hér á landi sem valda stressi. Hér er vita­skuld átt við tann­lækna, toll­verði á Kefla­vík­ur­flug­velli og þá sem vinna við bif­reiða­skoðun. Þetta er tæm­andi listi. Lík­leg­ast er þetta besta fólk en ég er skít­stress­aður þegar ég hitti það í vinn­unni.

Ég fer til tann­læknis einu sinni á ári. Ónotin byrja um leið og tím­inn er bók­aður. Skemmda­laus árum saman hef ég engu að kvíða en geri það samt. Á leið­inni út úr húsi þríf ég tenn­urnar ein­stak­lega vel með þráðum og kropptólum sem finn­ast djúpt í skúff­unni. Eins og það breyti ein­hverju úr þessu. Ég vil samt ekki valda tann­lækn­inum von­brigðum og ég ber ótta minn í hljóði á meðan hún leitar að Karíusi.

Að fara með bíl­inn í skoðun er eins og að fara í próf. Með önd­ina í háls­inum fylgist ég, í gegnum glerið, með mann­inum skoða bíl­inn. Ég veit alveg hvað amar að bílnum en ég von­ast til að hann komi ekki auga á það. Þegar hann teygir sig eftir núm­era­plötu­lím­mið­anum fæ ég hland fyrir hjartað af kvíða yfir litnum. Spennu­fallið hellist yfir mig þegar mið­inn er kom­inn á og starfs­mað­ur­inn færir sig loks frá.

Ég hef aldrei smyglað fíkni­efnum til lands­ins og það stendur ekki til. Mér líður samt alltaf eins og glæpa­manni þegar ég labba fram hjá stein­dauðu spegla­gleri toll­varð­anna. Er ein­hver þarna á bak við og ætli þeir stoppi mig að þessu sinni? Ég reyni að ganga, hvers­dags­legur í fari, fram hjá rúð­unni og hugsa um það eitt hvert ég á að horfa. Með ekk­ert að fela, stress­ast ég upp og fagna innra með mér þegar ég slepp í gegn.