„Sem betur fer bar ég gæfu til þess að hætta að drekka nítján ára, annars væri ég örugglega löngu dauður“

Sjá einnig: „Konurnar í lífi mínu þurfa engu að kvíða“

Vissi alltaf að hann yrði frægur maður á Íslandi

Þig hefur aldrei langað til að hætta í tón­list­inni og snúa þér alfarið að skrift­unum?

„Nei, aldrei. Þegar ég var lít­ill lang­aði mig að reyndar að verða þrennt þegar ég yrði stór; tón­list­ar­maður, rit­höf­undur eða forn­leifa­fræð­ingur. Ég hef enn þá gríð­ar­legan og nördískan áhuga á forn­leifa­fræði og er alltaf að lesa ein­hverja texta um hana, tölvan mín er líka troð­full af alls kyns texta­brotum en ég vissi að tón­listin var gjöf sem mér var gefin og að ég ætti að helga mig henni. Ég vissi alltaf, alveg frá því ég var strákur, að ég yrði tón­list­ar­maður og frægur maður á Íslandi. Það var eng­inn vafi á því í mínum huga. Ég var búinn að semja allan Ísbjarn­ar­blús tutt­ugu og eins árs og taka plöt­una upp tutt­ugu og þriggja ára. Ég ætl­aði að fylgja for­dæmi Bob Dylans og gefa út fyrstu plöt­una tutt­ugu og þriggja ára en ég átti aldrei pen­inga til að gera hana. Þess vegna var ég orð­inn tutt­ugu og fjög­urra ára þegar hún kom út og ég var alveg eyði­lagður að vera svona seinn með hana, fannst ég vera alveg að falla á tíma,“ segir Bubbi og rekur upp eina af sínum frægu hlát­ur­rokum. „Ég hélt að þegar tón­listin mín kæmi út og ég yrði frægur þá myndi ég losna við van­líð­an­ina og verða ham­ingju­samur. En það breytt­ist bara ekki neitt þegar það gerð­ist. Mér leið alveg jafnilla innra með mér þótt mér fynd­ist æðis­legt að sjá plöt­una mína í búð­ar­gluggum og fá stór­kost­lega jákvæðan „loks­ins, loks­ins“ dóm um hana eftir Halldór Inga á heilli opnu í Morg­un­blað­inu sem end­aði með þeim orðum að þessi tón­list­ar­maður ætti örugg­lega eftir að láta til sín taka í íslenska tón­list­ar­heim­inum. Sárs­auk­inn, reiðin og van­mátt­ur­inn var samt enn þá alveg jafn­sterkur og mér leið aldrei vel nema ég deyfði mig með kanna­bis eða kóka­íni. Ég man að þegar ég reykti kanna­bis í fyrsta sinn þá hugs­aði ég; vá ég ætla alltaf að vera í þess­ari vímu og það sama gerð­ist þegar ég próf­aði kókaín fyrst. Það var eina ástandið sem mér leið þol­an­lega í og þótt ég færi nærri því að óver­dósa í fyrsta sinn sem ég tók kók hugs­aði ég strax þegar ég vakn­aði; þetta var æðis­legt þetta ætla ég að gera sem fyrst aftur. Ég og áfengi áttum hins vegar mjög illa saman, ég var hræði­legur undir áhrifum áfengis og sem betur fer bar ég gæfu til þess að hætta að drekka nítján ára, ann­ars væri ég örugg­lega löngu dauður.“

Sjá einnig: Skráp­ur­inn aldrei svo harður að vond ummæli stingi ekki

Lestu við­talið við Bubba í heild sinni í Mannlíf.