Margir minnast Maximilian Helga: „Gullfallegi litli bróðir okkar“

Max­im­il­ian Helgi Ívarsson verður jarð­sung­inn í dag. Útförin fer fram í Vídalíns­kirkju. Hann var ell­efu ára gam­all þegar hann lést með svip­legum hætti. Margir minn­ast litla drengs­ins með fal­legum minn­ing­ar­greinum í Morg­un­blað­inu í dag. 

Augljóst er að Max­im­il­ian, eða Maxi eins og hann var oft­ast kall­aður, var mik­ill húmoristi og góður vinur. Systur hans, Tinna og Alex­andra Helga, eig­in­kona Gylfa Þórs Sig­urðs­sonar, lands­liðs­manns í knatt­spyrnu, eru meðal þeirra sem rifja upp fal­legar minn­ingar um Maxa. Þau minn­ast öll Max­im­il­i­ans í minn­ing­ar­grein í dag. „Elsku besti Maxi okkar. Það er þyngra en tárum taki að skrifa þessi kveðju­orð. Það fyrsta sem kemur upp í hug­ann er þakk­læti. Þakklæti fyrir að hafa fengið að fylgja þér í þann stutta tíma sem þú varst með okkur og njóta þinnar ynd­is­legu nær­veru, því manni leið alltaf ein­stak­lega vel í þinni návist. Gull­fal­legi litli bróðir okkar með stóru góð­legu augun,“ segja syst­urnar.

Max­im­ilan fannst lát­inn heima hjá sér í Garðabæ fyrir rúmri viku. Sam­fé­lagið hefur verið í sárum vegna máls­ins. Hann var í Sjá­lands­skóla og Sesselja Þóra Gunn­ars­dóttir skóla­stjóri minn­ist hug­mynda­ríks og list­ræns nem­anda. „Sorgin er mikil í Sjá­lands­skóla þegar við kveðjum kæran nem­anda okkar, Max­im­il­ian Helga Ívarsson, eða Maxa eins og hann er alltaf kall­aður í skól­anum. Maxi var ein­stak­lega ljúfur drengur sem snerti hjarta margra bæði í hópi nem­enda og starfs­fólks skól­ans. Hann var jákvæður, klár og kurt­eis en jafn­framt fynd­inn og mik­ill húmoristi. Nemendur minn­ast hans þannig að hann elskaði að láta alla hlæja með sér. Maxi var mjög hug­mynda­ríkur drengur og ein­stak­lega list­rænn,“ segir Sesselja Þóra.

Sesselja skóla­stjóri segir bekkj­ar­fé­laga minn­ast Maxa sem drengs­ins sem gerði engum neitt mein, eins og þau orði svo fal­lega. Maxi hafa verið vin­margan og átti hann góða og trausta vini. Bjarki Snær er einn þeirra. „Ég þekkti Maxa bara í tvö og hálft ár en á þessum tíma urðum við mjög góðir vinir. Hann var alltaf svo fynd­inn og skemmti­legur og besti vinur í heimi. Ég mun sakna þín og þinna brand­ara. Þinn vinur,“ segir Birkir Snær.

Syst­urnar Alex­andra og Tinna segja fal­legu minn­ing­arnar um Max­im­il­ian ótelj­andi. „Þú varst alltaf svo rólegur, góður, brosmildur og mik­ill húmoristi. Þú varst ótrú­lega sam­visku­samur, dug­legur og klár og altalandi á þremur tungu­málum frá unga aldri. Þú varst svo mik­ill dýra­vinur og áttir ein­stakt sam­band við Daníelu, sem lýsir svo vel hversu góð­hjart­aður þú varst. Þú varst einnig ynd­is­lega ljúfur og góður frændi og krakk­arnir litu mikið upp til þín,“ segja syst­urnar og makar þeirra, Arnar og Gylfi Þór. Þau bæta að lokum við:

„Okkur er minn­is­stætt hvað þú varst þol­in­móður, góður og lékst mikið við þau. Við eigum ótal dýr­mætar minn­ingar bæði heima á Íslandi og þegar þú heim­sóttir okkur út. Við þökkum þér fyrir allt elsku litli bróðir, minn­ing þín er ljós sem lifir og mun ylja okkur um ókomna tíð. Það er erfitt að kveðja en við vitum að amma og afi passa vel upp á þig þangað til við sjá­umst næst. Við elskum þig.“