Ný rannsókn, sú umfangsmesta sem gerð hefur verið á eftirsjá meðal fólks sem hóf kynleiðréttandi meðferð á barns- eða unglingsaldri, sýnir að langflestir sjá ekki eftir ákvörðuninni, jafnvel allt að tíu árum síðar.
Rannsóknin var birt í vísindaritinu JAMA Pediatrics og tók til transfólks og kynsegin fólks sem hóf hormónameðferð á unga aldri. Markmiðið var að kanna ánægju með meðferðina, eftirsjá og hugsanlegan skaða, auk þess að skoða hvort lýðfræðilegir eða klínískir þættir hefðu áhrif á niðurstöðurnar.
Niðurstöðurnar sýna að eftirsjá er mjög sjaldgæf. Aðeins um þrjú prósent þátttakenda sögðust sjá eftir því að hafa hafið hormónameðferð.
„Hvorki eftirsjá, skaði né núverandi staða hormónameðferðar tengdist aldri við upphaf meðferðar eða kynvitund fyrir kynþroska,“ segir í rannsókninni.
Eftirsjá mældist örlítið algengari meðal kynsegin þátttakenda en meðal transkarla og transkvenna, en var engu að síður fátíð í báðum hópum.
Af þeim 372 þátttakendum sem svöruðu spurningum um ákvörðun sína töldu nær allir að hormónameðferðin hefði verið rétt ákvörðun. Aðeins níu voru ósammála því.
Þrír þátttakendur sögðust ekki hafa haft nægar upplýsingar til að taka upplýsta ákvörðun. Fjórir nefndu óæskilegar aukaverkanir, meðal annars rýrnun í leggöngum og breytingar á tilfinningalífi. Sex sögðust einfaldlega ekki lengur óska eftir þeim kyneinkennum sem hormónameðferðin hafði framkallað, svo sem brjóstvexti eða andlitshárum.
Þátttakendur höfðu verið í hormónameðferð allt frá einum mánuði upp í rúm tíu ár. Meðaltíminn var um fimm ár. Niðurstöðurnar benda því til þess að ánægja með meðferðina haldist mikil árum saman.
Ganga gegn rökum þeirra sem vilja banna meðferðina
Höfundur greinarinnar bendir á að niðurstöðurnar gangi gegn málflutningi stjórnmálamanna og aðgerðasinna sem hafa haldið því fram að stór hluti þeirra sem hefji kynleiðréttandi meðferð á unga aldri muni síðar sjá eftir henni.
Hún segir að íhaldssamir stjórnmálamenn og samtök hafi ítrekað vísað til meintrar aukningar á fólki sem iðrist kynleiðréttingar, en sú þróun hafi ekki gengið eftir.
Greinin bendir einnig á að fólk þurfi oft að yfirstíga verulegar hindranir til að fá aðgang að kynleiðréttandi heilbrigðisþjónustu, sérstaklega á barns- og unglingsaldri. Hindranirnar geti verið lagalegar, fjárhagslegar eða tengdar aðstæðum innan fjölskyldunnar.
Þá sé mikilvægt að greina á milli þess að hætta hormónameðferð og þess að sjá eftir henni. Rannsóknir hafi sýnt að fólk sem hættir meðferð geri það oft vegna fjárhagsörðugleika, skorts á tryggingavernd eða lagabreytinga sem takmarka aðgang að heilbrigðisþjónustu. Einnig geti fordómar og ofbeldi gegn transfólki haft áhrif.
Rannsóknin styður einstaklingsmiðaða meðferð
Vísindamennirnir segja að niðurstöðurnar styðji áframhaldandi viðmið um heilbrigðisþjónustu fyrir transungmenni fremur en almennar takmarkanir á aðgangi þeirra að hormónameðferð.
„Niðurstöðurnar styðja núverandi viðmið um heilbrigðisþjónustu og gefa ekki tilefni til þess að aðgangur trans- og kynsegin ungmenna að hormónameðferð verði takmarkaður eða bannaður með almennum hætti,“ segir í rannsókninni.
Rannsóknin var samþykkt af siðanefnd læknadeildar University of Texas Southwestern Medical Center og ritrýnd áður en hún birtist í JAMA Pediatrics.
Scott Leibowitz, barna- og unglingageðlæknir og stjórnarmaður í Alþjóðasamtökum fagfólks í transfólksheilbrigðisþjónustu (WPATH), sagði við The Washington Post að rannsóknin bættist við sívaxandi fjölda vísindaniðurstaðna sem sýndu að einstaklingsmiðuð kynstaðfestandi heilbrigðisþjónusta gæti verið gagnleg fyrir ungt fólk.
Höfundar rannsóknarinnar segja að niðurstöðurnar styrki vísindalegan grunn fyrir áframhaldandi aðgang trans- og kynsegin ungmenna að slíkri þjónustu.
Veistu meira? Láttu okkur vita
Það tókst ekki að sækja formið. Reyndu aftur eftir augnablik.



































Athugasemdir