„Ber litla virðingu fyrir fólki sem hótar mér“

Eftir upp­þotið á fund­inum marg­um­tal­aða hefur Birgitta líka fengið mik­inn stuðn­ing frá sam­starfs­fólki og óvið­kom­andi aðilum og hún seg­ist óend­an­lega þakk­lát fyrir það.

„Það hefur verið alveg ótrú­legt,“ segir hún. „Mér þykir vænt um að hafa fengið stuðn­ing frá og heyrt í fólki sem ég hef unnið með miklu lengur en þessu fólki sem þarna er um að ræða. Það streyma til mín fal­legar hugs­anir og hlýjar kveðjur og ég finn að fólki er dálítið mis­boðið vegna þess að þetta virð­ist ekki ætla að taka neinn enda.

Ég hef ítrekað sagt við blaða­menn að ég vilji ekki tala um þetta, ég hef engan áhuga á að fara á þetta plan. Auðvitað hafa allir eitt­hvert álit á fram­komu fólks en þegar maður er í póli­tík þá er það ofboðs­lega brú­tal vinnu­um­hverfi og maður verður að vera mjög sterkur til þess að geta náð árangri þar, sér­stak­lega þar sem ég og nán­ast allir sem ég var með á þingi voru nýliðar. Maður þarf að læra þetta allt saman jafn­óðum og það sem mér finnst baga­leg­ast við það hvernig þingið er orðið núna er hve ofboðs­lega hröð end­ur­nýjun er þar. Þeir sem eru búnir að vera þar lengst kunna á kerfið þannig að það er afskap­lega auð­velt að afvega­leiða nýja fólkið svo að það nær ekki að sinna því sem það brennur fyrir og var kosið til að koma í fram­kvæmd. Þegar það eru svo komnir átta flokkar inn á þing þá er þetta orðið svo brota­kennt að það mynd­ast ekki einu sinni sterk stjórn­ar­and­staða sem nær saman um mál. Það eru engir sam­mála um neitt og allir fullir af óþoli gagn­vart öðrum.

Ég lenti sjálf í því á mínu fyrsta kjör­tíma­bili að vera í stjórn­ar­and­stöðu með Bjarna Ben og Sigmundi Davíð sem var auð­vitað fárán­legt. Ég man að við í Borg­ara­hreyf­ing­unni móðg­uðum Sjálf­stæð­is­flokk­inn rosa­lega mikið og ég fékk hót­anir um að þetta yrði mér dýrt, þegar við ákváðum að fara í nefnd­ar­sam­starf við meiri­hlut­ann.

Ég ber sér­stak­lega litla virð­ingu fyrir fólki sem hótar mér og það var mjög skrýtið að þurfa að vera í sam­starfi við fólk sem maður myndi aldrei tala við ann­ars.

Ég hef reyndar kom­ist að því og finnst það ógeðs­lega fyndið að bók sem ég þýddi einu sinni og heitir Lífs­regl­urnar fjórar er bók sem mínir póli­tísku and­stæð­ingar vitna mikið í og flestir þeirra virð­ast ekki vita að ég þýddi hana. Ég held reyndar að þeir þurfi að lesa hana aftur af meiri kost­gæfni. Ein reglan er til dæmis sú að vera flekk­laus í orðum og gæta að sann­leik­anum. Það er ekki í miklum heiðri haft.“

Sjá einnig: „Ber engan kala til þessa fólks“