„Reikningarnir eru kannski ekki margir en öll launin mín fara í þá“

Elzbieta Kolacz er 44 ára gömul og hefur starfað á leiks­skóla í tæp­lega 13 ár. Hún hóf nám á Leik­skóla­brú, námi sem kennt er í Keili í Reykja­nesbæ, en hætti eftir að kom í ljós að tveggja ára nám myndi aðeins skila henni um 5.000 kr. launa­hækkun á mán­uði.

„Ég flutti til Íslands frá Póllandi og byrj­aði á að þrífa hótel, þar var ég í sex ár. Síðan fór ég í fæð­ing­ar­or­lof í eitt ár. Þegar ég fór að leita að vinnu eftir fæð­ing­ar­or­lofið þá benti vin­kona mín mér á að sækja um vinnu á leik­skóla,“ segir Elzbieta. „Ég vildi læra íslensk­una betur og vin­kona mín sagði að vinnan á leik­skól­anum væri góð leið til þess og svo var þetta tæki­færi til að fá pláss fyrir barnið mitt. Ég elska líka börn.“

Elzbieta, sem er með stúd­ents­próf frá Póllandi, byrj­aði að vinna í eld­húsi á leik­skóla, en síðan var henni boðið að vinna inni á leik­skóla­deild þar sem hún hóf starf sem leið­bein­andi. Í dag er hún svo­kall­aður starfs­maður 2.

Sjá einnig: „Fólk á að geta haft svig­rúm með launin sín, sama hvaða starfi það gegnir“

Tveggja ára nám skilar litlu í launaumslagið

Elzbieta hefur tekið nám­skeið, fyrst voru það íslensku­nám­skeið til að ná betri tökum á tungu­mál­inu. „Fyrir ári síðan reyndi ég að fara í Leik­skóla­brú en það var svo­lítið erfitt fyrir mig bæði vegna tungu­máls­ins og eins vegna þess að námið var kennt á laug­ar­dögum en ég var þá í auka­vinnu og þetta gekk ekki vel. Ég byrj­aði en hætti,“ segir Elzbieta. „Ég kann­aði líka hvað launin mín myndu hækka eftir að nám­inu var lokið og fékk þau svör að það væri kannski 5.000 krónur brúttó. Og það var eig­in­lega ekki mögu­leiki fyrir mig að halda áfram námi sem tekur tvö ár. Vinkona mín ákvað samt að láta sig hafa það og hélt áfram.“

Elzbieta á mann og einn son sem er 14 ára. Maður Elzbietu vinnur einnig hjá Reykja­vík­ur­borg og í lág­launa­starfi. Elzbieta vinnur frá kl. 9-17 og fyrir þann vinnu­tíma fær hún útborg­aðar 270-280 þús­und krónur. „Stundum er smá­vegis yfir­vinna eða eitt­hvað auka,“ segir hún.

Fjöl­skyldan er í leigu­hús­næði, sem þau greiða 230.000 krónur fyrir, áður voru þau með bíla­lán sem er upp­greitt. „Svo eru það bara þessir venju­legu reikn­ingar; raf­magn, matur í skól­anum og slíkt. Reikn­ing­arnir eru kannski ekki margir, en öll launin mín fara í þá,“ segir Elzbieta. „Ég er í sjúkra­þjálfun og hana þarf að greiða og nýlega fór ég í hnéað­gerð.“

Fjöl­skyldan leyfir sér ekki mikið. Sonurinn er í skát­unum og Elzbieta segir að á nokk­urra mán­aða fresti þá fari þau í bíó. „Stundum förum við í IKEA og borðum, stundum vill son­ur­inn panta sér pizzu. Stöku sinnum biður hann um eitt­hvað meira og þá verð ég að segja, „því miður, það verður að bíða þar til í næsta mán­uði.“ Við erum eig­in­lega alltaf á núlli, stundum er smá­vegis pen­ingur eftir, en aldrei nóg til að spara eitt­hvað,“ segir Elzbieta og bætir við að af og til finni hún sér auka­vinnu þegar spara þarf fyrir ferð. Þá leyfa þau sér að fara í frí til Póllands til for­eldra sinna, en ekk­ert annað því slíku hafa þau ekki efni á.

„Stundum þegar er til smá­vegis pen­ingur þá leyfum við okkur eitt­hvað, eins og um dag­inn þegar við keyptum okkur örbylgju­ofn. Á nokk­urra mán­aða fresti þá getum við kannski leyft okkur að kaupa eitt­hvað.“

Launa­seð­ill Elzbietu.

Lesa má nánar um málið í Mannlíf.