„Það hafa fundist smitaðir einstaklingar hérna allt um kring“

Guðlaug Böðv­ars­dóttir býr ásamt ítölskum manni sínum og tveimur ungum sonum í smá­bænum Castelluchio í Lombar­diu-hér­að­inu á Ítalíu þar sem gripið hefur verið til mik­illa aðgerða til að reyna að hefta útbreiðslu kór­óna­veirunnar. Hún segir bæj­ar­búa skelf­ingu lostna og að margir fari vart út úr húsi vegna ótta við að smit­ast.

„Ég veit ekki hvernig mér líður,“ segir Guðlaug spurð hvernig líðan fylgi því að vera á þessu svæði núna. „Þetta er allt eitt­hvað svo skrýtið. Það hefur ekki greinst neitt smit hér í bænum enn þá, en það er búið að loka skólum og leik­skólum, banna messu­hald í kirkjum og fella niður alls kyns sam­komur. Þeir lok­uðu til dæmis heilsu­gæsl­unni strax á mánu­dag­inn og báðu fólk að hringja eða fara beint á neyð­ar­mót­tök­una ef eitt­hvað væri að. Þeir réðu ekki lengur við álagið. Fólk verður nátt­úr­lega skít­hrætt um leið og það finnur fyrir ein­hverjum ein­kennum og flýtir sér til læknis um leið.“
Í Castelluchio búa um fimm þús­und og fimm hund­ruð manns en nálægðin við aðra smá­bæi er mikil og Guðlaug, sem er heima­vinn­andi hús­móðir, segir svæðið vera nokkurn veg­inn í miðju þess svæðis þar sem smit hafa fund­ist. „Það hafa fund­ist smit­aðir ein­stak­lingar hérna allt um kring,“ segir hún. „Svo við bara kross­leggjum fingur og vonum það besta.“

Afgreiðslufólk með grímur og sótthreinsilög

Spurð hvort búið sé að loka versl­unum og öðrum vinnu­stöðum í bænum segir Guðlaug að það sé búið að loka nokkrum stöðum. „Í dag var til dæmis bar sem Kín­verjar reka hér lokað,“ segir hún. „Það voru allir hættir að vilja fara þangað. Nokkrum búðum hefur líka verið lokað og götu­mark­að­ur­inn sem er alltaf hér á mið­viku­dögum var nán­ast tómur í dag.“
Guðlaug segir það gegn­um­gang­andi í bænum að fólk haldi sig heima hjá sér ef það þurfi ekki nauð­syn­lega að reka ein­hver erindi. Versl­un­ar­mið­stöðvar séu nán­ast tómar og annað eftir því. Ekki sé þó algengt að fólk sé með grímur fyrir and­lit­inu, nema starfs­fólk í opin­berum stofn­unum og apó­tekum. „Við þurftum að ná í nafn­skír­teini fyrir yngri son okkar áðan og í þeirri rík­is­stofnun sem sér um það var starfs­fólkið allt með hanska og pass­aði sig að koma ekki of nálægt við­skipta­vin­unum. Fólkið sem vinnur í apó­tek­unum er allt með grímur og sprey­brúsa með sótt­hreins­andi efni sem það sprautar á afgreiðslu­borðið um leið og það hefur afgreitt hvern og einn við­skipta­vin.“

Segir mikið að fyrst búið sé að loka kirkjum

Synir Guð­laugar eru þriggja ára og sjö mán­aða og hún segir þá allt of unga til að gera sér neina grein fyrir ástand­inu. Sá eldri sé þó leiður yfir því að mega ekki fara á leik­skól­ann sinn en honum hefur verið lokað til 2. mars að minnsta kosti. Hún segir eig­in­mann sinn hins vegar finna fyrir því að fólk frá þessu svæði Ítalíu sé ekki vel­komið í öðrum hlutum lands­ins. „Hann er tækni­fræð­ingur sem vinnur fyrir stórt fyr­ir­tæki við að setja upp og gera við vélar í alls kyns fyr­ir­tækjum og mörg fyr­ir­tæki sem eru ekki á þessu svæði eru búin að loka fyrir það að þeir sem komi til að vinna fyrir þá séu frá Norður-Ítalíu.“
En er ótt­inn áþreif­an­legur í dag­legum sam­skiptum fólks? „Já, hann er það. fólk forð­ast hvert annað eins og það getur. Um dag­inn sá ég lítið barn æla á gólfið í stór­mark­aði þar sem fólk var að hamstra nauð­synjar og það bara braust út algjör móð­ur­sýki,“ útskýrir Guðlaug. „Fólk bregst engan veg­inn rök­rétt við í þessum aðstæðum, ótt­inn stjórnar öllu. Það segir kannski mest um ástandið að það sé búið að banna messur,“ bætir hún við. „Þá er sko eitt­hvað mjög mikið að ef Ítalir banna fólki að koma í kirkj­una sína.“

Sjá einnig: Fjöl­skyldu­fríið breytt­ist í martröð: Upp­skurður, RS-vírus, sand­stormur og kór­óna­veira

Nánari umfjöllun í helg­ar­blað­inu Mannlíf.