Þorgils Einarsson, atvinnumaður í bardagaíþróttum, segist vera að lifa æskudraum sinn og pabba síns heitins með því að hafa tekið stökkið og ákveðið að flytja til Tælands. Þar vinnur hann við að keppa í bardagaíþróttum en Þorgils er nýjasti gesturinn í hlaðvarpsþætti Sölva Tryggvasonar.

Hann segir við Sölva að íþróttir hafi á ákveðinn hátt bjargað sér, þar sem hann passaði ekki inn í skólakerfið og segist eflaust hefði getað lent á rangri braut ef hann hefði ekki haft farveg til að setja orkuna í.

„Ég er 100% einn af þessum strákum sem hefði getað endað á mjög slæmum stað ef ég hefði ekki haft íþróttir. Ég var rosalega reiður krakki, þunglyndur um tíma og fleira í þeim dúr. Það var um tíma drykkja á heimilinu þegar ég var barn og svo skildu mamma og pabbi og það fór illa í mig. Það var rígur á milli þeirra og það fór heldur ekki vel með mig. Ég var lengi vel bara mjög reiður og lítill í mér og það væri bæði erfitt að vera heima og í skólanum. Ef það væri ekki fyrir bardagaíþróttir væri ég alveg örugglega ekki á góðum stað í dag. Það hefur ekkert kennt mér meira á sjálfan mig en bardagaíþróttir. Þegar ég komst í kynni við þær fór ég bæði að fá sjálfstraust, öryggi, útrás og fór að skilja sjálfan mig betur og finna mig,“ segir Þorgils og segir einnig að honum finnist hann líka vera að heiðra minningu pabba síns með því að láta draum sinn um að flytja út og keppa rætast.

Var náinn pabba sínum

„Pabbi dó stuttu áður en ég fór út. Ég var búinn að kaupa miðann út og vissi ekki hvort ég yrði þarna lengi. En við höfðum oft rætt þetta saman ég og pabbi. Hann var í tækvondo og við horfðum saman á Bruce Lee þegar ég var krakki og áttum sameiginlegan áhuga á bardagaíþróttum. Við vorum mjög nánir þegar ég var krakki og við ræddum oft saman um það hvað það væri frábært að fá að fara til Kína að æfa með munkum eða til Tælands að æfa Muay Thai. Hvað það yrði klikkað að fá að upplifa það. Þannig að þegar ég ákvað að láta á þetta reyna fannst mér eins og ég væri að láta reyna að draum okkar pabba. Ef mér hefði verið sagt sem krakka að ég ætti eftir að berjast á stærsta sviðinu í Tælandi hefði ég ekki trúað því. Það hjálpaði mér bæði að ákveða að fara út og ákveða vera áfram úti að vita að pabbi hefði viljað það. Hann hefði snúið sér við í gröfinni ef ég hefði hætt við,“ sagði Þorgils í viðtalinu.