Ákærða kvaðst vilja nýta sér þagnarrétt um öll þau atvik sem ákært er fyrir í málinu og ekki svara neinum spurningum, en óskaði eftir að skýra afstöðu sína til sakargifta í stuttu máli. Í framhaldi las ákærða skriflega yfirlýsingu. Hún kvað ákæruvaldið draga upp ranga mynd af meintri háttsemi hennar gagnvart foreldrunum, kvaðst saklaus af öllum sakargiftum eins og þær eru settar fram í ákæru og tók fram að sú afstaða breytti engu um það sem hún hefur áður greint frá um samskipti sín og foreldra sinna um langa hríð og þau hafi verið að reyna að bæta með aðstoð ýmissa sérfræðinga. Hún kvaðst hafa gefið fjórar skýrslur hjá lögreglu og við þær skýrslutökur ekki dregið dul á að stundum hafi samskipti hennar við foreldrana „leitt til vesens, rifrildis, kýtinga, ýtinga, handalögmála og slagsmála, en aldrei til barsmíða sem beint var að höfði, brjósti eða baki og aldrei var bareflum beitt eða neinum öðrum áhöldum“. Ákærða kvaðst aldrei hafa haft þann ásetning að skaða foreldra sína og þau ekki hana, enda hafi þau þrátt fyrir erfiðleika á köflum í samskiptum „verið með kramið hjarta í hvert sinn eftir að vesen hafði komið upp“.