Sagnfræðingurinn Stefán Pálsson veltir upp spurningum um tvöfalt siðgæði í umræðu um stríð, vopnasendingar og sjálfsvarnarrétt þjóða í Facebook-færslu sem hann birti í gærkvöldi. Þar fjallar hann um viðbrögð sem hann fékk eftir að hafa lýst þeirri skoðun sinni að Ísland ætti ekki að styðja baráttu Úkraínu með vopnakaupum og ber saman við afstöðu sína til stríðsins á Gaza.
Í færslunni rifjar Stefán upp að hann hafi daginn áður sett fram þessa afstöðu og að viðbrögðin hafi ekki látið á sér standa. „Í gær skrifaði ég stöðufærslu þar sem ég lýsti þeirri skoðun að Ísland ætti ekki að styðja baráttu úkraínsku þjóðarinnar með því að kaupa vopn. Þetta kallaði á fyrirsjánleg viðbrögð.“ Hann segir að gagnrýnin hafi verið af ýmsum toga. „Allnokkrir gagnrýndu mig fyrir að skorta veruleikatengingu og aðrir sendu hæðnislegar athugasemdir um að ég vildi bara senda ljóð og lopapeysur á móti stríðsvél Rússa. Við friðarsinnar erum svo sem vanir svona svörum.“
Stefán bendir á að stríðið í Úkraínu sé þó ekki eini harmleikurinn sem heimurinn hafi orðið vitni að undanfarið. „En hið ömurlega stríð í Úkraínu er ekki eini harmleikurinn sem við höfum horft uppá síðustu misserin.“ Hann nefnir sérstaklega ástandið í Palestínu og gagnrýnir aðgerðir Ísraels harðlega. „Í Palestínu höfum við fylgst með herveldi Ísraels myrða saklausa borgara í tugþúsundatali og brjóta um það bil öll alþjóðalög og mannréttindasáttmála í leiðinni.“
Hann segir að afstaða sín hafi verið skýr frá upphafi stríðsins á Gaza. „Frá fyrsta degi stríðsins á Gaza fordæmdi ég ofbeldið og kallaði eftir friði.“ Hann undirstrikar þó að sú friðarafstaða hafi aldrei falið í sér stuðning við vopnavæðingu. „En í samræmi við friðarhugsjón mína datt mér aldrei í hug að lausnin væri sú að kalla eftir því að Palestínumönnum yrðu send stærri og betri vopn til að verja sig fyrir ofureflinu.“ Hann bætir við að hann þekki þó fólk sem hafi verið ósammála honum í því efni. „Ég þekki samt alveg Palestínuvini sem töldu það einu lausnina.“
Í lok færslunnar setur Stefán fram spurningar um samkvæmni í umræðunni um stríð og sjálfsvarnarrétt. „Mig grunar að fæst af fólkinu sem telur mig flón fyrir að vilja ekki leysa Úkraínustríðið með því að senda þangað fleiri vopn hefði skrifað upp á að lausnin á stríðinu í Gaza væri að vígvæða Palestínumenn.“ Hann spyr þá beint: „En í hverju liggur þá munurinn? Eiga Palestínumenn síður rétt á verja sig en fólkið í Úkraínu?“ og lýkur með vangaveltu um hvort grundvallarviðmið breytist eftir aðstæðum. „Eða eru prinsipin varðandi stríð og sjálfsvarnarrétt sveigjanleg eftir því hverjir eiga í hlut, hver andstæðingurinn sé eða hvernig styrkleikamuninum er háttað?“
