Rithöfundurinn Andri Snær Magnason hefur prófað nýju göngubrúna yfir Sæbraut og skrifar um reynslu sína og fyrstu skoðanir á hönnun hennar. Brúin, sem sett er upp til bráðabirgða, hefur vakið áhuga bæði vegna útlits og smíðalistar.

Andri Snær bendir á að hann hafi verið undrandi á hönnuninni, sérstaklega á græna litnum sem klæðir vinnupalla brúarinnar, og á lyftuturninum sem klæddur er þverliggjandi bárujárni með bláum röndum. Hann bendir á að litavalið og mismunandi áferðir í mannvirkinu skapi tilfinningu um þrjú óskyld mannvirki innan sama brúarsvæðis.

„Ég hélt að hún væri einhverskonar pakkadíll frá Kína frekar en frumhönnun. Ég var alltaf að bíða eftir að græna vinnupallaklæðningin yrði tekin af henni en þessi græni litur er víst notaður af ásettu ráði. (Er þetta skurðlæknagrænn?). Lyftuturninn er klæddur með þverliggjandi bárujárni með bláum röndum að því er virðist til „skrauts“. Ég var líka að bíða eftir að járnið yrði tekið af svo að „raunverulega“ áferðin sæist, glerlyftan undir járninu en hún virðist líka eiga að vera svona. Saman verður til mjög afgerandi sýn frá Barðavogi sem minnir örlítið á járnblendiverksmiðju.“

Andri Snær sér þó eitthvað jákvætt við brúna:

„Rýmið er bjart og snyrtilegt, stiginn og lyftan eru úr traustu efni og ágætis handbragð, en við eigum ekki margar lyftur í almannarými á Íslandi og því er upplifunin talsvert öðruvísi en á brúnum yfir Miklubraut,“ skrifar hann. Hann bendir jafnframt á að sumar hönnunarákvarðanir, eins og litaval og málmaáferð, vekji spurningar um lógík og menningu íslenskrar verkfræði.

Andri Snær kallar eftir skýrari rökstuðningi fyrir útliti mannvirkja og bendir á mikilvægi listasögu og menningar í hönnunarferlinu, líkt og sé til í öðrum löndum, til að skapa samhengi og skiljanleika í borgarumhverfi.

„Það snertir síðan almennt menningu á Íslandi, í Færeyjum getur hvaða 10 manna hópur brostið í hringdans af því það er menning þeirra, við vitum hvernig á að halda aðfangadagskvöld af því það er menning okkar og Japani getur pakkað inn gjöf af fullkomnun og næmni sem maður skilur varla, það er menning þeirra. En að byggja og skipuleggja hérlendis ...“