Brynjar Níelsson segir ákveðinn hóp fólks vilja stýra allri opinberri umræðu og þeir sem séu ósammála þeim séu annað hvort að nota hatursorðræðu eða vondar manneskjur. Brynjar, sem er nýjasti gesturinn í podcasti Sölva Tryggvasonar, er á leiðinni aftur í stjórnmál. Að þessu sinni í borgarmálin. Hann segir mikla þörf á fólki í stjórnmál sem vilji draga úr umsvifum hins opinbera, auka frelsi einstaklingsins og fara betur með fé almennings:

„Við sjáum það sem er að gerast í Evrópu, þar sem útgjöld til velferðarmála eru í engu samhengi við framleiðslu. Þetta er ekki sjálfbært. Vinstrið hefur haft völdin í Evrópusambandinu síðustu 30 ár. Þróunin hefur verið þannig að það er bara verið að auka útgjöld ríkisins endalaust. Oft í nafni mannréttinda eða göfugra hluta. En núna er fólk að vakna upp við þann veruleika að þetta er ekki sjálfbært. Það vantar framleiðsluna til að standa undir allri þessarri velferð, regluverki og öðru sem kallar á endalaus útgjöld hins opinbera. Það eru varla nýsköpunarfyrirtæki í Evrópusambandinu, af því að umhverfið er svo íþyngjandi. Það er alltaf verið að búa til nýjar stofnanir og fleiri reglur og auka inngrip hins opinbera í alls konar hluti. Þetta er bara stjórnsemi, sem ég hef alltaf kunnað illa við. Alveg síðan ég var barn. Þetta er allt saman aðför að frelsi einstaklingins. Sérhver einstaklingur missir smátt og smátt gildi sitt og allt fer að snúast um kerfin,“ segir Brynjar og heldur áfram:

„Ég hef oft verið hrópandi í eyðimörkinni, til dæmis í Covid-faraldrinum og fleiri málum þar sem það hefur kallað á óvinsældir að standa utan við hina einu réttu skoðun. Það þarf að ræða alla þessa hluti og við þurfum að þora að velta við öllum steinum. Við getum ekki verið bara á sjálfsstýringu þegar kemur að útgjöldum hins opinbera. Það á ekki að líðast lengur að stjórnmálamenn sýni bara ábyrgðarleysi þegar kemur að því hvernig er farið með almannafé. Það vantar kjarkinn til að þora að taka erfiðar ákvarðanir. Þó að manni verði hent út eftir kjörtímabilið, þá þarf bara að hafa það ef ákvarðanirnar eru réttar. Vandamálið í íslenskum stjórnmálum er kjarkleysi og stjórnmálamenn eru upp til hópa allt of mikið að hugsa bara um sjálfa sig. ,,Ég vil ekki missa djobbið mitt” er hugsunin. Okkur Sigríði Andersen var til dæmis nánast kastað út eftir að hafa haft aðrar skoðanir en allir hinir í Covid faraldrinum og henni var bara nánast kastað út á hafsauga. En í dag hlustar fólk á það sem hún hefur að segja og áttar sig á að málin voru kannski aðeins öðruvísi en flestir töldu á þessum tíma. Í almannatryggingakerfinu hefur til dæmis nánast orðið veldisvöxtur og við þurfum að skoða það eins og marga aðra hluti, þó að það sé viðkvæm umræða. Ef þeim sem nettó greiða skatt heldur stöðugt áfram að fækka, þá erum við ekki lengur sjálfbær og þá þurfum við að grípa til aðgerða. Aðrar þjóðir, eins og Danir og Norðmenn, hafa tekið mjög hart á öllu svindli á almannatrygginakerfinu þar. En þessa umræðu má ekki taka hér, af því að þá er maður sakaður um að vera að ráðast á fólk sem stendur illa.“

Sölvi spyr Brynjar í þættinum hvort hann eigi ekki mun frekar heima í Miðflokknum en Sjálfstæðisflokknum eins og sakir standa miðað við málflutning hans:

„Ég á mjög erfitt með að yfirgefa sjálfsstæðis-stefnuna og hef ennþá trú á henni. Ég tel hana vera mikilvæga og þess vegna er mikil tregða í mér að gefast upp á henni. Núna þarf bara að eiga sér stað endurnýjun og það þarf að finna fótfestuna upp á nýtt.”

Í þættinum ræða Sölvi og Brynjar um grundvallaratriði í stjórnmálum, eins og til dæmis hve mikil umsvif ríkisins eigi að vera, mikilvægi þess að kjósendur viti hvar þeir hafi þá sem þeir kjósa til valda og fleira:

„Kerfið er að verða svo stórt og mikið að einstaklingurinn er að hverfa. Það er stöðugt verið að sauma meira að frelsi einstaklingsins og þess vegna er ekkert pláss fyrir fólk sem er með aðrar skoðanir en þá einu réttu hverju sinni. Þá er það bara kallað hatursorðræða eða upplýsingaóreiða. Ríkisvélin verður að malla og fólk á bara að vera hlýðið. Einstaklingurinn, ég og þú og aðrir, þeir skipta engu máli lengur. Þeir eru bara tannhjól í ríkisvélinni. Svo bætir það ekki úr skák að allir fjölmiðlarnir eru nánast ríkisvæddir með einum eða öðrum hætti, sem þýðir enn minna aðhald við ráðandi öfl. Svo eru stjórnmálaflokkarnir líka ríkisstyrktir og ríkisvæddir. Það er annar angi af þessu,” segir Brynjar og heldur áfram:

„Mannsskepnan er í grunninn alltaf eins. Og þó að það hafi orðið miklar tækniframfarir og velferð meiri, þá er lýðræðið alltaf reglulega í hættu af því að ákveðnir hópar vilja stýra öðrum og nota til þess ofbeldi ef út í það er farið. Svo eru allir sem eru ósammála bara kallaðir hægri öfgamenn og þá þarf ekkert að ræða það frekar. Ég held að upp til hópa sé fólkið sem vill pína aðra í sömu skoðanir hreinlega stíflað af frekju. Það er í raun að beita sömu aðferðum og krakkarnir sem lömdu aðra krakka með skóflum í sandkassanum og lögðu í einelti. Það að geta ekki sætt sig við að aðrir séu með aðra lífssýn og aðrar skoðanir er sérstök leið til þess að lifa. En ég trúi ekki öðru en að flest allt venjulegt fólk sjái hvers konar vitleysa þetta er.”

Brynjar segist einlæglega þeirrar skoðunar að umræða um hatursorðræðu sé komin á mjög skrýtnar brautir.

„Mér finnst umburðarlyndi orðið talsvert minna en það var. Sú hugsun virðist vera orðin ríkjandi að ef þú ert ekki sammála mér, þá sértu óvinur minn. Það kann ekki góðri lukku að stýra. Við verðum að hafa rými til að vera stundum ósammála í frjálsu samfélagi. Hugtakið um hatursorðræðu hefur verið víkkað svo svakalega að það á nánast að vera refsivert ef allir eru ekki á sömu skoðun og þú. Þetta er alltaf ákveðinn hópur sem vill fá að eiga umræðuna og fá að ákveða hvað er hatursorðræða og hvað ekki. Svo finnst þessu sama fólki alveg sjálfsagt að ráðast á aðra einstaklinga á netinu og spyr sig aldrei að því hvort það gæti verið hatursorðræða. Þetta er ekkert nýtt af nálinni og var gert í gömlu ráðsstjórnarríkjunum. Það að tala gegn stjórnvöldum og meirihlutanum var þá landráð og þá var notað orðið hatursorðræða eins og nú. Fyrsta skrefið var útilokun, svo var það fangelsun og svo var það bara Síbería. Saga fasismans er saga af fólki sem í upphafi sagðist vera að berjast fyrir mjög göfugum málstað. En svo verður ofstopinn bara meiri og meiri. Fólk hlýtur að sjá að sú þróun sem á köflum hefur verið í gangi er á margan hátt óhugnanleg ef hún fær að halda áfram og enginn stígur niður fæti.“

Brynjar mætti í þáttinn með dollu af nikótínpúðum og Sölvi spurði hann út í notkun á þeim:

„Við köllum þetta nikótínpúða og ég er fíkill verð ég að viðurkenna. Ég er það mikill fíkill að ég fer alveg með tæpa dollu af þessu á dag. Þannig að ég er bara níkótínfíkill og verð að gangast við því. Ætli það séu ekki svona 20 púðar í dósinni, þannig að það er slatti. Ég get ekki látið þetta eiga sig, sérstaklega þegar ég er innan um fólk og í félagslegum aðstæðum. Ég reykti hér áður, en hætti því reglulega í 1-2 ár í senn. Ég get alveg hætt hlutum ef ég tek ákvörðun um það. Þá get ég staðið við það. En vandinn er að koma sér í það að taka djúpa ákvörðun um að hætta þessu. Þegar ég var orðinn þreyttur á lyktinni og því sem fylgir reykingunum fór ég í tyggjó-ið, en mér fannst svo leiðinlegt að vera alltaf sítyggjandi fyrir framan fólk, þannig að þá endaði ég í púðunum. En ég mætti alveg gjarnan gera minna af þessu.”