Héraðsdómur Reykjavíkur hefur dæmt Bjarka Fjarka Rúnar Gunnarsson í fimm ára fangelsi fyrir nauðgun. Dómurinn taldi sannað „yfir skynsamlegan vafa“ að hann hafi þvingað brotaþola til kynferðismaka og beitt hana grófu ofbeldi, meðal annars með ítrekuðu hálstaki og því að leggja kodda yfir andlit hennar, þrátt fyrir skort á samþykki. Brotaþoli hlaut rifbeinsbrot, útbreidda marbletti og heyrnarskerðingu í hægra eyra.

Málið snerist að verulegu leyti um það hvort samþykki hefði legið fyrir vegna áðurnefnds kynlífs. Maðurinn hélt því fram að um „BDSM-tengt“ kynlíf hefði verið að ræða með „öryggisorði“, en dómurinn hafnaði því: „Ekki er hægt að líta svo á að […] samþykki brotaþola hefði tekið til hvers kynferðisathafna og ofbeldis.“ Dómurinn tók jafnframt fram að brotaþoli hefði sagt öryggisorðið en ákærði „hélt áfram“.

Í samskiptum fyrir atvikið, sem varð í apríl 2023, höfðu aðilar rætt mörk á Instagram. Dómurinn benti á að brotaþoli hefði hafnað því að „vilja vera bara „runkupappír“ eða „ekkert““ og að orðalag eins og „try me“ gæti ekki talist almennt samþykki.

Konan hafði sagt að hún „elskaði að láta taka af sér völdin“ af því að hún væri með völdin dags daglega. Samtalinu er lýst í dómnum: „Þá sagði ákærði að miðað við það sem hún segði væri hún ekki vön og hann spurði hvort hún vildi láta slá sig og kyrkja. Sagði brotaþoli þá að það mætti slá hana og kyrkja. Ákærði sagði þá að hann héldi að hún skildi ekki á hvaða „level“ hann væri og svaraði brotaþoli: „Leyfðu mér þá að skilja það.“ Því svaraði ákærði með því að skrifa „Ok“ og brotaþoli sagði að hún væri í alvörunni til í það

„Samþykki einungis [nær] til háttsemi sem fyrir fram er skilgreind,“ segir í niðurstöðukafla dómsins.

Dómurinn taldi framburð brotaþola trúverðugan og studdan læknisvottorðum. Lýst var hvernig ákærði „þrýsti hné sínu á ofanverða bringu hennar“ og að brotaþola hafi „á tímabili átt erfitt með andardrátt“ vegna hálstaks og kodda yfir andliti. Vitni á neyðarmóttöku sögðu áverkana „passa vel“ við frásögn brotaþola.

Konan lýsir því að þegar hún hefði komið á heimili mannsins „í þeirri trú að þau væru að fara að sofa saman“, en þá hefði hann „varað hana við því að hann væri harðhentur“.

Þegar hún kom til ákærða hefði hann látið hana hafa öryggisorð (safe-word), hent henni á hnén, slegið hana í andlitið, tekið um háls hennar og lyft henni upp.

Í dómnum er haft upp úr framburði hennar að hún hefði frosið og lítið getað gert til að verjast ákærða, „en einu sinni náð að segja öryggisorðið og þá hefði ákærði stoppað þannig að hún náði andanum en svo haldið áfram. Þá hefði hún einu sinni reynt að taka hendur hans af hálsinum á sér.“

Vitni sem hittu brotaþola, eftir að hún leitaði til neyðarmóttökunnar, staðfestu að hún hafi verið með „yfirborðsáverka á höfði og eymsli í vinstri kjálka auk marbletta um allan líkamann“. Auk þess reyndist hún hafa orðið fyrir tognun og ofreynslu á hálshrygg.

Við ákvörðun refsingar horfði dómurinn til þess að brotið var „gróft og lítillækkandi“, hafði „mjög alvarlegar afleiðingar“ og að ákærði hefði áður hlotið dóm fyrir kynferðisbrot, sem hafði ítrekunaráhrif. Auk fangelsisrefsingar var ákærða gert að greiða brotaþola 2,5 milljónir króna í miskabætur með vöxtum og dráttarvöxtum, sem og sakarkostnað og þóknanir verjanda og réttargæslumanns.

„Verndarandlag nauðungarákvæðisins er sjálfsákvörðunarréttur og athafnafrelsi fólks í kynlífi,“ segir í dómnum. „Ekki er hægt að líta svo á að samþykki brotaþola hefði tekið til annars en hún hafði fyrir fram samþykkt.“