Kristján Gíslason ævintýramaður segir ferðalög sín um heiminn þveran og endilangan hafa gjörbreytt lífssýn sinni. Kristján, sem er nýjasti gesturinn í podcasti Sölva Tryggvasonar, hefur í meira en áratug annað hvort verið á flakki um heiminn, að undirbúa næstu ferð eða vinna að bókum eða ferðaþáttum tengdum flakkinu. Hann lauk nýverið sinni annarri ferð hringinn í kringum heiminn, þar sem hann upplifði enn og aftur magnaða hluti:

„Það má segja að þetta sé alvöru ástríða hjá mér. Ég á í dag vini um allan heim eftir þessi ferðalög, enda virka hlutirnir þannig að þegar maður er einn á ferð kemur fólk til manns og allir vilja aðstoða. Þessi seinni ferð hringinn í kringum hnöttinn byrjaði af því að mig hafði alltaf langað að fara silkileiðina, hina fornu leið milli Evrópu og Kína, í gegnum -stanlöndin í Mið-Asíu. Þessi leið er þekkt sem ein frægasta viðskiptaleið mannkynssögunnar og mörg löndin sem hún liggur um voru áður hluti Sovétríkjanna.”

Kristján segir að sérstakasta landið sem hann kom til hafi án vafa verið Túrkmenistan, sem er einræðisríki og því varð hann að fara í gegnum landið með leiðsögumanni:

„Ég var bílstjóra og leiðsögumann sem fylgdu mér hvert fótmál. Þegar ég kom svo inn í Asgabad, sem er höfuðborgin í landinu var ég algerlega orðlaus yfir fegurðinni á byggingunum og því hver stórfenglegt allt var. Hvítar marmarahallir í röðum og meira að segja götuljósin eru listaverk. Svo eru magnaðir minnisvarðar um allt við breiðgöturnar og stærsta marmara-moska í heimi. Allir bílarnir eru hvítir eða ljósgráir og fólk er sektað ef það er á óhreinum bíl. En það var ekki fyrr en ég var búinn að vera talsverðan tíma í borginni sem ég áttaði mig á því að eitthvað vantaði. Eftir talsverða umhugsun fattaði ég að það var ekkert fólk þarna!“

Í þættinum ræða Sölvi og Kristján um öll ævintýri Kristjáns, hvort sem það eru ferðirnar í kringum heiminn, flakkið um Bandaríkin og Suður-Ameríku, eða ferðina í gegnum alla Afríku, sem Kristján segir hafa verið magnaða:

„Afríka er í mínum huga magnaðasta heimsálfan og það breytti mér sem manneskju að ferðast yfir alla Afríku. Ég upplifði gríðarlega hjálpsemi og kærleika hvert sem ég kom og það var bara magnað að átta sig á því hvað mynd manns af þessarri heimsálfu var skökk,” segir Kristján, sem lenti í ótrúlegum hlutum í Afríkureisunni, meðal annars tveimur stjórnarbyltingum:

„Ég skipulegg mig alltaf vel áður en ég fer af stað og taldi mig vera búinn að kynna mér allt þó nokkuð vel. Ég vissi að það hefði oft verið slæmt ástand í Súdan, en ákvað samt að láta bara vaða að fara þangað eftir að ég fór í gegnum Egyptaland. En fyrsti dagurinn í Súdan endaði svo með því að ég kem að vegatálma sem uppreisnarmenn höfðu sett upp og mér var aftrað í því að halda áfram. Þá kemur á daginn að það byrjaði stjórnarbylting í landinu þennan sama dag og ástandið var orðið mjög ótryggt. Mér var tjáð að ég væri ekki öruggur, en gæti heldur ekki farið til baka. Á endanum var mér siglt út á litla eyju í ánni Níl á pramma, þar sem fjölskylda sem bjó á eyjunni skaut yfir mig skjólshúsi. Þarna var ég algjörlega sambandslaus við umheiminn, læstur inni í Súdan og einu upplýsingarnar voru áróður frá stjórnvöldum. En svo bárust fréttir um að það væri búið að opna aftur landamærastöðina til Egyptalands, svo að ég brunaði af stað og keyrði svo hratt að mótorhjólið endaði á að gefa sig. Það var mjög skrýtin lífsreynsla að vera þarna fastur og gjörsamlega ósjálfbjarga og þurfa að treysta í einu og öllu á þessa fjölskyldu sem hýsti mig. Hitinn var óbærilegur og vökvaskorturinn orðinn mikill líka. Mér skilst að lamb sé hægeldað í fimmtíu gráðum, þannig að mér leið eiginlega eins og það væri verið að elda mig. En ég get varla lýst því hversu mikla hjálpsemi ég upplifði. Að vera staddur í miðjum átökum og vita ekki neitt, algjörlega sambandslaus og fá þetta öryggi frá bláókunnugu fólki er eitthvað sem gerði mig svo þakklátan að það er erfitt að færa það í orð.”

Ævintýrum Kristjáns í Afríku var alls ekki lokið og hann endaði í annarri stjórnarbyltingu í Eþíópíu. Þá gerði hann hlé á ferðalaginu, en endaði svo á að þræða alla Afríku einn síns liðs á mótorhjólinu. Hann segist sjá heiminn í algjörlega nýju ljósi eftir öll ævintýrin á undanförnum árum

„Þegar ég settist í fyrsta skipti á mótorhjól var ég að verða sextugur. Mig hafði alltaf langað að eiga ævintýra-ár áður en ég yrði of gamall fyrir það. Auðvitað er það ákveðin fifldirfska að fara einn á alla þessa staði með ekki meiri reynslu á hjólinu. En ég hef fengið svo stór verðlaun fyrir að hafa ákveðið að gera þetta og er gríðarlega þakklátur fyrir allt það sem ég hef lært á þessum ferðalögum. Það að upplifa alla þessa gleði, hamingju og einfaldleika í sumum af fátækustu héruðum þessa heims er eitthvað sem breytir manni sem manneskju. Það sem ég hef lært er að heimurinn er ekki jafnslæmur og maður myndi halda. Ég hef nær alls staðar upplifað hjálpsemi, samheldni, kærleika og hreina manngæsku. Stærsta lexían er að fólk er gott.”

Hægt er að nálgast viðtalið við Kristján og öll viðtöl og podköst Sölva Tryggvasonar inni á solvitryggva.is