Héraðsdómur Reykjaness hefur sakfellt Raymond John Fitzgerald fyrir líkamsárás sem átti sér stað við Reykjanesbraut í Vatnsleysustrandarhreppi í janúar 2024. Dómurinn var kveðinn upp 15. janúar 2026.

Samkvæmt dóminum ýtti Fitzgerald brotaþola í jörðina eftir að hafa stöðvað hann í vegkanti Reykjanesbrautar. Afleiðingar árásarinnar voru þær að brotaþoli var klínískt greindur með rifbrot og buxur hans rifnuðu. Atvikið átti sér stað aðfaranótt 12. janúar 2024.

Málavextir

Í dóminum er rakið að brotaþoli hafi komið á lögreglustöð um klukkan eitt um nóttina, skömmu eftir atvikið, í miklu uppnámi. Lögregla tók eftir því að föt hans voru moldug og rifnar buxur sáust greinilega. Þá voru einnig teknar ljósmyndir af áverkum hans, meðal annars skrámum á andliti.

Samkvæmt framburði brotaþola hafði hann ekið frá Reykjavík í átt að Suðurnesjum þegar ökumaður bifreiðar fyrir aftan hann gaf ljósmerki og blikkaði háu ljósunum. Brotaþoli stöðvaði bifreið sína í vegkanti Reykjanesbrautar. Þá gekk ákærði að bifreið hans, reyndi að opna dyrnar og tók bíllykla og farsíma brotaþola. Þegar brotaþoli fór út úr bifreiðinni til að ná mununum aftur, ýtti ákærði honum af afli í jörðina.

Brotaþoli kvaðst hafa náð aftur síma sínum og lyklum, en ákærði flúið af vettvangi í bifreið sinni. Brotaþoli reyndi í stuttan tíma að elta hann, en fór síðan á lögreglustöð til að tilkynna málið.

Daginn eftir leitaði brotaþoli á heilbrigðisstofnun og var við læknisskoðun klínískt greindur með rifbrot. Hjúkrunarfræðingur sem bar vitni í málinu staðfesti að greiningin hefði byggst á læknisskoðun, þótt ekki hefði verið framkvæmd myndgreining.

Neitaði sök

Ákærði gaf þá skýringu fyrir dómi að hann hefði stöðvað brotaþola til að vara hann við hættulegu ástandi bifreiðarinnar, þar sem annað ljós hennar hefði verið slökkt. Hann viðurkenndi að hafa hugsanlega tekið bíllykil brotaþola, en neitaði að hafa beitt hann ofbeldi. Dómurinn taldi framburð hans ótrúverðugan í ljósi gagna málsins, þar á meðal framburðar brotaþola, áverka, ljósmynda og læknisfræðilegra gagna.

Ákærði neitaði sök og hélt því fram að hann hefði aðeins ætlað að gera brotaþola viðvart um að ljós á bifreið hans væri slökkt. Hann bar einnig fyrir sig að mögulegir tungumálaörðugleikar hefðu valdið misskilningi milli þeirra. Dómurinn féllst ekki á þessa skýringu og lagði framburð brotaþola til grundvallar, studdan lögreglugögnum, ljósmyndum af áverkum og klínískri greiningu heilbrigðisstarfsmanna.

Í niðurstöðu dómsins segir að ákæruvaldið hafi fært lögfulla sönnun fyrir því að Fitzgerald hafi beitt brotaþola ofbeldi, þó ekki hafi verið talið sannað að ákærði hafi sjálfur legið ofan á brotaþola eftir að hann féll í jörðina.

Fitzgerald var dæmdur í 30 daga fangelsi, en fullnustu refsingarinnar var frestað til tveggja ára með almennu skilorði. Hann hafði ekki áður hlotið dóm á Íslandi.

Þá var ákærða gert að greiða brotaþola 20.000 krónur í skaðabætur vegna rifinna fata, 400.000 krónur í miskabætur og 500.000 krónur í málskostnað. Auk þess var honum gert að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Halldóru Aðalsteinsdóttur lögmanns, samtals 602.640 krónur auk 35.532 króna í aksturskostnað.

Málið var flutt af Daníel Reynissyni aðstoðarsaksóknara fyrir hönd ákæruvaldsins, en hagsmuni brotaþola gætti Ómar R. Valdimarsson lögmaður. Dómari í málinu var Þorsteinn Davíðsson.