Margrét Löf, sem var í desember dæmd í 16 ára fangelsi fyrir að hafa orðið föður sínum að bana með alvarlegri líkamsárás og gert tilraun til þess sama gagnvart móður sinni á heimili þeirra í Súlunesi í Garðabæ, stígur fram í viðtali hjá RÚV í fyrsta sinn eftir dóminn.

Þar segir hún að hún stefni að því að læra læknisfræði eða dýralæknisfræði.

„Ég myndi lýsa sjálfri mér fyrst og fremst sem mjög góðhjartaðri manneskju,“ segir Margrét, þegar hún er beðin að lýsa sjálfri sér.

„Já, ég elska að gefa af mér og láta gott af mér leiða og vera til staðar fyrir fólk. Og svo er ég trú, trygg, traust. Og svo er ég mjög metnaðargjörn og klára alltaf vel það sem ég tek mér fyrir hendur og vil skila því vel frá mér. Og svo er ég rosa mikil keppnismanneskja líka. Og finnst ofboðslega gaman að keppa.“

Margrét bað síðar Þóru Tómasdóttur, fréttakonu á RÚV, að bæta við að hún væri „hreinskilin, einlæg, hress og góð í skóla og hafi fengið fjölmörg verðlaun fyrir námsárangur.“

Hún lýsir sjálfri sér enn meira.

„Ég er svolítið svona eins og Spánverji eða Ítali í hjartanu. Elska að dansa og er rosa opin og svona. Finnst gaman að spjalla. Og svolítið eins og menningin er þar, þessi suðræna menning. Ég passa mjög vel inn í hana.“

Spurð út í framtíðardrauma segist Margrét vilja syngja og semja lög. „Mig langaði að nota og nýta þessa tónlistarhæfileika sem ég hef meira. Líka var meiningin að læra eitthvað heilbrigðistengt og er jafnvel ennþá að hugsa um dýralækninn, bara af því að ég elska dýr svo mikið. En svo var ég líka að pæla að fara annað hvort í læknisfræðina eða beint í taugavísindi, af því að ég hef svo mikinn áhuga á mannslíkamanum yfirhöfuð og sérstaklega taugafrumum og mænuskaða, hef mikið verið að vinna með fólki með mænuskaða. Mér finnst það bara svo heillandi.“

Hún bætir við: „Og svo er náttúrulega markmiðið að stofna fjölskyldu, og allt þetta.“

Síðar ræðir Margrét löngun sína til að ná „innri ró“.

„Svo langar mig líka í framtíðinni að geta verið búin að vinna, svona mastera þessa innri vinnu, þannig að ég verði búin að ná fullkominni stjórn ef það kemur einhver neikvæð hugsun eða neikvæð tilfinning, eða einhverjir erfiðleikar eða áföll, að geta bara tekist ofboðslega vel á við það að og vera búin að ná fullkominni innri ró og fullkomnum innri frið.“

Spurð út í líðan hennar þegar hún var yngri sagði Margrét: „Já, ég myndi lýsa mér sem bara mjög lífsglaðri manneskju, en ég hef lent í áföllum sem hafa verið misstór. Og það er miklu meiri vinna sem þarf að leggja í ákveðin áföll frekar en önnur,“ segir hún og bætir við að enn eigi eftir að vinna úr einhverjum þeirra. „Það er markmiðið að klára að vinna úr því öllu.“

„Öll þessi áföll sem ég hef lent í, þau hafa mótað mig. En ég hef alltaf unnið áfram með lífið og reynt að vinna úr hlutunum á náttúrulegan og venjulegan hátt. Og hef aldrei til dæmis farið að leita í það að deyfa mig, hvort sem það er með fíkniefnum eða áfengi eða neitt slíkt.“

Margrét var spurð hver ástæðan hefði verið fyrir því að fjölskyldan leitaði sér hjálpar.

„Já, við leituðum okkur hjálpar eða aðstoðar sem fjölskylda, sem ein heild, af því að það voru ákveðnir erfiðleikar eða brestir sem við vildum vinna úr, vildum láta hlutina ganga upp og láta okkur líða vel saman. Við erum fjölskylda sem þykir rosalega vænt um hvort annað og við áttum líka mjög góðar stundir, bara svo það sé tekið fram. Bara mjög góða tíma saman líka, sko. Þrátt fyrir að við leituðum okkur aðstoðar. Og við vildum allt það besta fyrir hvort annað líka og hugsuðum mjög fallega til hvors annars.“

Hún segir fjölskyldumeðferðina hafa hjálpað.

„Já, mér fannst það. Á einhvern hátt. Gerði það, algerlega. Það var alveg eitthvað sem virkaði og hafði áhrif. En kannski ekki nógu mikið.“

Hún játar að hafa lifað við vanlíðan fyrir atburðinn.

„Já, ég náttúrlega hefði þurft meiri hjálp við að vinna úr mínum áföllum. Og svo náttúrulega við fjölskyldan, líka saman. Úr okkar erfiðleikum.“

Þá ræðir hún eyrnavandamál, sem hún segist hafa fengið vegna áfalla, en sagt var frá því í dómnum yfir henni að á heimili fjölskyldunnar mátti vart heyrast hljóð og áttu foreldrar hennar samskipti með miðasendingum.

„Þetta sem ég fékk 2019, það var bara út af í rauninni vanlíðan og áföllum, það bara brestur eitthvað inni í líkamanum. Hjá mér var það bara í eyrunum. En ég er með fullkomna heyrn og allt það, ekki nein heyrnaskerðing. Ekki neitt sem er líffræðilega eða líkamlega að. Þetta bara birtist með mismunandi hætti hjá fólki. Einhverjir missa hárið, fá skallabletti. Aðrir fá einverja verki annars staðar í líkamanum. Ég fékk þetta bara í eyrun og þetta er bara tengt andlegri líðan og áföllum.“

Margrét útskýrir nánar.

„Þetta er eitthvað svona viðvörunar- og varnarkerfi líkamans. Sérstaklega ef ég var í ákveðnum aðstæðum. Og það er hægt að vinna í þessu og laga þetta til baka. En það getur ekki alltaf verið endalaus streita. Og streita og streita. Og næsta áfall og næsta áfall og næsta áfall.“

„Ég hugsa mjög fallega til þeirra. Beggja. Þetta er náttúrulega fjölskyldan mín. Og bara það mikilvægasta í mínu lífi. Það eru mamma og pabbi. Þetta eru náttúrulega foreldrar mínir og mér þykir mjög vænt um þau. Ég hef alltaf hugsað bara mjög fallega til þeirra. Og borið mikla ást til þeirra. Eins og þetta bara, að pabbi sé dáinn. Ég er ennþá bara í einhverri afneitun, held ég sko.“

Hún segist sakna föður síns „alveg svakalega mikið. Ég er bara alveg að fara að gráta. Já, það er svoleiðis,“ segir Margrét Löf í viðtali við RÚV.