Þúsundaþjalasmiður með áhuga á tónlist og kakói

Jóhann Krist­ó­fer Stef­áns­son, eða Joey Christ, er sann­kall­aður þús­und­þjala­smiður. Hann hefur leikið, leik­stýrt, verið í útvarpi og nú hefur hann sent frá sér nýja plötu, Bestur. Albumm sló á þráð­inn til Jóhanns sem var á Eyr­ar­bakka að verða sér úti um rétt­indi til að stýra kakóat­höfnum þegar sam­talið fór fram.

„Bestur er eins og að vera heima að slaka á og borða nammi, en langa að fara út og djamma.“
Þannig lýsir tón­list­ar­mað­ur­inn Jóhann Krist­ó­fer Stef­áns­son, eða Joey Christ, plöt­unni Bestur, fyrir blaða­manni en hún varð til á einni viku milli jóla og nýárs þegar Jóhann og félagi hans, Þórir Már, eða Mistersir, skelltu sér upp í sum­ar­bú­stað.

Jóhann þykir vera á meðal fremsta rapp­ara lands­ins en hann sló upp­haf­lega í gegn með lag­inu Joey Cypher, sem hann vann með Aroni Can, Herra Hnetu­smjöri og fleiri röpp­urum. Lagið var valið rapp­lag árs­ins 2018 á Íslensku tón­list­ar­verð­laun­unum og platan hans, Joey, valin plata árs­ins í rapp­flokki.

Óhætt er að segja að Jóhann snerti á mörgum flötum list­ar­innar og að honum sé ýmis­legt til lista lagt þar sem hann útskrif­að­ist af sviðs­höf­unda­braut Lista­há­skóla Íslands árið 2016 og í kjöl­farið hefur hann meðal ann­ars leikið í kvik­myndum, leik­stýrt og tekið þátt í stofnun útvarps­stöðv­ar­innar Útvarp 101, auk þess að semja tón­list undir lista­manns­nafn­inu Joey Christ.

Listinn er langur og því ekki úr vegi að spyrja hvernig honum gangi eig­in­lega að sinna þessu öllu?
„Þetta er bara veisla og gengur vel,“ segir hann léttur í lund. „Auðvitað ber ég mikla ábyrgð,“ við­ur­kennir hann. „En ég á auð­velt með að höndla það, ég er ábyrgð­ar­kóng­ur­inn. Það skiptir bara máli að vera skipu­lagður.“

Spurður hvað honum finn­ist um íslenska tón­list­ar­sen­una í dag, segir hann að hún sé svo­lítið upp og ofan. „En það sem stendur upp úr í dag,“ tekur hann fram, „eru að mínu mati Yung Nig og Gróa.“

Hvaða tón­list hlust­arðu sjálfur mest á? „Ég hlusta mest á Bubba og sæki mik­inn inn­blástur þangað.“

Spurður hvað sé fram undan, fyrir utan auð­vitað rétt­indin til að stýra kakóat­höfnum, við­ur­kennir hann að hann sé dauð­þreyttur. „Ég er algjör­lega úrvinda,“ segir hann blátt áfram, „og þarf að zen-a mig, drekka gott kakó og ræða við mína nán­ustu.“

Texti / Sigrún Guðjohn­sen
Mynd / Axel Sig­urðs­son