Helst illa á vinkonum: Jónína Ben elskar bara mikla menn

Jónína Bene­dikts­dóttir, frum­kvöð­ull og íþrótta­fræð­ingur, segir konur oft vera konum mjög erf­iðar. Hún segir það hel­bera lygi að konur séu konum alltaf bestar og seg­ist í raun skulda mjög fáum konum. Jónína elskar hins vegar bara mikla menn, aðrir eiga ekki mögu­leika.

Þetta kemur fram í podcast-spjalli Sölva Tryggva­sonar við Jónínu. Dæmi um mikla menn til­tekur hún Gunnar Þor­steins­son í Kross­inum, Jóhannes heit­inn Jónsson í Bónus og Kára Stef­áns­son, for­stjóra Íslenskrar erfða­grein­ingar. „Ég valdi mér menn eins og Jóhannes í Bónus og Gunnar í Kross­inum. Það er ekki nema von að Óttar Guð­munds­son læknir spyrji mig hvort ekki sé í lagi með mig. Hvers vegna vel ég mér menn með svona stóra áru? Mér finnst bara aðrir menn svo rosa­lega leið­in­legir og eitt­hvað svo litlir. Þegar ég er heima hjá mér nenni ég ekki að vera alvar­leg. Ég er viss um það að það eru fleiri hund­ruð konur sem hafa strokið Kára, Jóhann­esi og Gunnari um rass­inn,“ segir Jónína.

Hjóna­kornin fyrr­ver­andi, Jónína Bene­dikts­dóttir og Gunnar Þor­steins­son. Mynd/ skjá­skot Facebook

Jónína ræðir einnig sam­band sitt við konur í gegnum tíð­ina. Sjálf seg­ist hún aldrei hafa skil­greint sig sem konu. „Ég hef aldrei verið kona og hef aldrei vaknað hugs­andi að ég sé kona. Það er ekki til nafn yfir mig. Allt mitt líf hef ég aldrei þurft að skil­greina kyn mitt, nema þá kannski við sam­farir. Konur eru konum oft erf­iðar. Það er bara hel­ber lýgi að konur séu alltaf konum bestar. Ég reyni að vera það en það tekur oft á. En ég skulda rosa­lega fáum konum, þær eru fáar vin­kon­urnar sem hafa tollað með mér,“ segir Jónína.

Jónína er mik­ill frum­kvöð­ull þegar kemur að heilsu­rækt og heil­brigðum lífstíl. Í upp­hafi seg­ist hún hafa reynt að starfa með Birni Leifs­syni í World Class en það hafi engan veg­inn gengið upp. Henni finnst leitt hversu illa íslenskt sam­fé­lag tekur á móti frum­kvöðlum.„Öfund­sýkin og afbrýði­semin er svo mikil. Sko, pen­ingar búa aldrei til hug­myndir. Þeir geta það ekki og það er ekki til sá banka­stjóri sem vaknar að morgni hugs­andi „mikið væri nú gaman að gera þetta“, segir Jónína og beinir tal­inu einnig að nær­ing­ar­fræð­inni:

„Nær­ing­ar­fræðin er vís­inga­grein sem ég fæ alltaf hlát­ur­skast yfir. Það er eitt í dag og annað á morgun. Þetta er ekki svona rosa­lega flókið. Mat­ar­ræði fólks er komið alveg út á tún. Þú þarf að borða kær­leika og elska mat­inn þinn í stað þess að vera alltaf með sekt­ar­kennd.“

Jónína kemur inn á eigin bar­áttu við and­leg veik­indi og kulnun. Hún segir bar­átt­una við geð­sveiflur hafa veirð mikla en það hafi breyst eftir að áfengið fjar­lægðis for­múl­una. „Ég er alltaf að róast meira og meira. Eftir að mann­eskja hættir að nota áfengi verður lífið grátt og sveifl­urnar hverfa. Ég öfunda fólk sem fer í maníu og held að það sé alveg svaka­lega gott. Vera klifr­andi upp um alla veggi. Maður þarf að borga fyrir sveifl­urnar og það er gert alltof lítið með dýf­urnar, þegar fólk fer niður í sína dýpstu dali. Ég hef verið meira í dalnum heldur en uppi, er kvíð­inn og treysti engum,“ segir Jónína sem lýsir kvíð­anum og kuln­un­inni nánar:

„Allt í einu er eins og það grass­eri eitt­hvað í þér og þú virð­ist vera með sótt­hita. Þú getur varla klætt þig og ert rosa­lega las­inn án þess að nokkur viti hvað er að þér. Það eru leiðir til að fyr­ir­byggja þetta og það er helst þegar mér tekst að vera í rútínu, hreyfa mig rétt, hug­leiða rétt og umgang­ast rétt fólk. Svefninn er martröð fyrir okkur kvíða­sjúk­linga. Við bara sofum ekki. Ég er búin að vera staul­ast með sjálfan mig á veikum mætti og hef verið á hálf­gerðum flótta svo lengi í með­virkni og skömm.“