Einn besti og þekktasti íslenski grínleikari, og bara leikari almennt, Þorsteinn Guðmundsson, skipti algjörlega um kúrs þegar hann var 48 ára gamall.
Hann hafði fyrir löngu slegið í gegn sem grínisti í þáttunum goðsagnakenndu um Fóstbræður, og líka í öðrum þáttum, á sviði og í kvikmyndum, en fannst sem hann væri fastur og þyrfti róttæka breytingu:
„Ég hugsaði bara – þetta sem ég er að gera í dag, er þetta allt sem ég get? … Eða get ég nýtt þetta líf í að vera aðeins meira en ég er núna?“ segir Þorsteinn um það hvernig það kom til að hann skráði sig í sálfræðinám tveimur árum fyrir fimmtugsafmæli sitt og hvernig skólabekkurinn hafi farið honum:
„Það var óþægilegt. Manni finnst maður ekki alltaf falla í hópinn og maður fær tilfinninguna að maður eigi ekki heima þarna, eðlilega. En ég hugsaði bara „á ég að láta þessa tilfinningu stjórna því hvað ég geri?“… Ég hefði ekki orðið uppistandari ef ég hefði alltaf látist stjórnast af því hvort það væri þægilegt. Þetta er alltaf óþægilegt skilurðu. Stundum verður maður bara að gera það sem er óþægilegt.“
Þorsteinn færir í tal að leiklistin og grínið hafi orðið að rútínu; hann vildi prófa eitthvað nýtt og segir háskólanámið ákveðna tilraun og að það hafi einungis verið tilviljun að sálfræðin hafi orðið fyrir valinu.
„Mér leið eins og burkna sem var á bak við sófa og þurfti aðeins að færa til í stofunni og vökva aðeins meira til þess að hann blómstraði. Ég var svona pínu að skrælna.“
Maður getur alveg verið í einhverju starfi í þrjátíu ár og svo hugsar maður „nú ætla ég að leggja eitthvað meira í þetta“ en þegar maður er búinn að gera það nokkrum sinnum, þá einhvern veginn kemur það ekki á óvart. Það verður enginn „challenge“, það verður bara meiri vinna.“
Eins og á við um svo marga þá segist Þorsteinn kunna illa við að vera skilgreindur, og þótt hann sé menntaður leikari, líti hann ekki á sjálfan sig sem leikara dagsdaglega og segir að fólk hafi tilhneigingu til að skilgreina allt alla og flokka alla.
„Ég man eftir því þegar Helga Braga vinkona mín var að slá í gegn í leiklistinni og ná svona þjóðarathygli, þá hitti hún hóp af leikkonum á kaffihúsi. Þá sögðu þær já þú ert alveg frábær gamanleikkona, þú ert svo góð grínleikkona… Vegna þess að þær vildu takmarka hana. Hún væri ekki góð leikkona en væri góð í þessu. Þar með væri hún ekki fyrir þeim sem vildu verða alvöru leikkonur. Þú ert að reyna setja fólk í einhverja kassa þannig þú þurfir ekki að keppa við það.“
Á ákveðnum tíma segist Þorsteinn hafa misst fótanna en það hafi verið gæfuspor fyrir hann að kynnast eiginkonu sinni og að hún hafi hjálpað honum að finna sína hillu í lífinu, sem Þorsteinn taldi týnda eða brotna:
„Ég var svolítið út um allt. Á tímabili var ég mikið á börunum. Ég er ekki alkóhólisti en ég drakk mikið og drakk illa og var svona í einhverju hálfgerðu rugli. Ég var með alls konar skrítnar hugmyndir.“
Heimild: hlaðvarpið 24/7
Athugasemdir