Björn útskýrir samband sitt við Svanhildi Hólm: „Skapast vitaskuld kunningsskapur“

Fjöl­miðla­mað­ur­inn knái Björn Þor­láks­son er um þessar mundir gefa út bók en hún nefn­ist Besti vinur aðal. Í bók­inni er að sögn rakin saga spill­ingar og frænd­hygli und­an­far­inna ára­tuga á Íslandi.

Björn mætti hress og kátur í við­tal á Bylgj­unni að ræða um bók­ina og nefndi eitt mál sem fjallað væri um í bók­inni en það er skipun Svan­hildar Hólms Vals­dóttur sem sendi­herra Íslands í Banda­ríkj­unum og þótti sumum skipun sú vera spill­ing. Björn sagði að það hafi verið erfitt að fjalla um það vegna vin­áttu sem væri milli þeirra Svan­hildar. Orð þessi vöktu vissu­lega athygli fjöl­miðla sem ákváðu að fjalla um málið.

Nú hefur Björn sent frá sér til­kynn­ingu um vin­skap­inn en hann seg­ist hafa mis­mælt sig í útvarp­inu. Þau Svan­hildur hafi unnið saman á RÚV og Stöð 2 og þar hafi skap­ast kunn­ings­skapur en ekk­ert meira en það.

Hægt er að lesa skrif Björns hér fyrir neðan

„Vegna fjöl­miðla­skrifa um 5 sek­úndna sam­ræðu­brot à Bylgj­unni í gær­morgun þar sem ég var í við­tali, langar mig að àrétta að við Svan­hildur Hólm erum gamlir vinnu­fé­lagar, að mig minnir bæði à Rúv og Stöð 2. Þà skap­ast vita­skuld kunn­ings­skapur. Þegar Heimir spurði í beinni hvort sendi­herra­staða hennar væri í lagi – í umræðu um spill­ing­ar­bók­ina Besta vin aðal – þà svar­aði ég að skipan Svan­hildar væri meðal þess sem væri drepið à í bók­inni, ég hefði sumsé àkveðið að minn­ast á það mál, þótt Svan­hildur væri “vinur minn”. Í þessum hröðu orða­skiptum í lok við­tals­ins, var ég að reyna að benda á að ef við ætlum að nà umbótum og minnka spill­ingu, þurfa mál­efnin, umræðu­efnin, að trompa per­sónu­leg tengsl. Þótt sumir í kring um okkur muni fara í fýlu eða jafn­vel reyna að beita refs­ingum, verðum við óhrædd að opna munn­inn og taka afstöðu þegar á okkur eða sam­fèlag­inu er brotið. Klíku­skapur sem keyrir á ofbeldi og útskúfun gagn­vart þeim sem ekki sýna und­ir­gefni, er ekki í boði lengur! Það er jú fámennið og tengsla­hyggjan sem við hnjótum um á hverjum degi. Mér gafst ekki tími til að útskýra nàkvæm­lega hvers vegna ég dró kunn­ings­skap okkar Svan­hildar inn í spjallið og kall­aði rang­lega vinàttu. Er því haldið hér til haga…“