Ljótt af Einari

Einar Kárason, rit­höf­undur og álits­gjafi, lætur sjaldn­ast neinn eiga inni hjá sér. Guð­mundur Andri Thorsson, félagi hans í stétt rit­höf­unda, gerði grín að Einari eftir að sá síð­ar­nefndi hafði kvartað opin­berl­kega  undan því að hafa ekki fengið dúsu frá rík­inu í formi rit­höf­unda­launa. Þá kom á dag­inn að Einar hafði ekki klárað umsókn sína með því að senda tölvu­póst með bæna­skjal­inu góða. Guð­mundur Andri rifj­aði upp í athuga­semd á Facebook að Einar gleymdi að ýta á send.

Einar brást ókvæða við þessu í færslu á Facebook og taldi Guðmund Andra hafa verið hina mesti lið­leskju þegar hann sat á þingi fyrir Sam­fylk­ing­una. Skilja má á Einari að Guð­mundur Andri hafi ekki efni á slíku gríni. Að vísu sé þó rétt að umsóknin hafi verið ófull­nægj­andi.

„Andri gerir grín að þessu, en sjálfur var hann þá allt árið með tæpar tvær millj­ónir á mán­uði fyrir þægi­lega þing­setu, svo að honum var eðli­lega léttur hlátur í huga yfir þeim félögum sem fengu ekki einu sinni þessa þrjá, eða sex, þrjú­hund­ruð­þús­und­kalla sem menn betla eftir með flóknu umsókn­ar­ferli. Andri var að vísu, eins og allir vita, að mestu verk­laus í þing­inu, en gefum honum þó að hann klikk­aði örugg­lega aldrei á að „ýta á send“ er hann sótt­ist eftir greiðslum,“ skrifar Einar.

Nokkrar athuga­semdir eru við romsu Einars um Guðmund Andra og blöskrar flestum hve harka­lega er farið að grey­inu. Ljótt af Einari var ein ein­kunnin. Meðal þeirra sem skamma orð­hák­inn Einar er sjálfur Jón Viðar Jónsson leik­hús­fræð­ingur sem þó kallar ekki allt ömmu sína.

„Þessi færsla er fyrir neðan þina virð­ingu, Einar. Hvet þig til að eyða henni og þá gleym­ist hún von­andi fljótt,“ skrifar Jón Viðar …