Auður Jónsdóttir: „Ég stakk upp á því að við giftum okkur, þá gæfu allir okkur sígarettur og kaffi“

Kvik­myndin Skjálfti er byggð á bók Auðar Jóns­dóttur Stóra skjálfta. Myndin er um floga­veika konu og sjálf fékk Auður floga­köst um ára­bil. Í við­tali við Reyni Trausta­son í Mann­líf­inu talar hún meðal ann­ars um þennan tíma í lífi sínu, ömmu og afa á Gljúfra­steini og hún talar um tím­ann á Flateyri þar sem hún bjó um tíma meðal ann­ars í ver­búð og gift­ist svo beitn­ing­ar­for­mann­inum sem var um 20 árum eldri og hvarf jafn­vel í tvo daga þegar hann datt í það. Svo fór hún til Sví­þjóðar og hún segir að þar í sól­inni hafi hún gleymt að hún væri gift. Auður skildi og gift­ist svo aftur. Hún býr í dag í Vest­ur­bænum með syni sínum og er ný bók á leið­inni.

Hún vann í frysti­hús­inu, en svo fór hún að vinna í beitn­ing­ar­skúr. Fór að beita.

Hún talar um hve dimmt hafi verið í frysti­hús­inu. „Þá byrj­aði vinnslan alltaf fimm á morgn­ana. Þá kom maður inn í myrkri og um vet­ur­inn var þessi blá­leita birta í hádeg­inu og svo var orðið dimmt þegar maður kom út aftur. Þannig að ég fór að vinna í beitn­ing­unni hluta úr degi til að fá ein­hverja dags­birtu.“

Þetta var leitin að birt­unni.

„Ég man að það var rosa­flott mynd af Pamelu Anderson á glugg­anum; maður sá snjó­inn úti og svo var hún í sund­bol og brjóstin upp úr.“

Hvað var hún lengi með balann?

„Ég var frekar hæg, held ég.“

Þarna kynnt­ist Auður beitn­ing­ar­for­mann­inum. „Ég fór heim með honum eftir ball á gamlárs­kvöld og end­aði með að gift­ast honum.“

Peningaleysi og brúðkaup

Beitn­ing­ar­for­mað­ur­inn var Þor­steinn Arnberg Jónsson. Ald­urs­mun­ur­inn á honum og Auði tæp 20 ár.

„Þetta var kannski ekki ást. Hann drakk mjög hressi­lega. Og ég var með­virkur ung­lingur.“ Hún var þó þarna orðin rúm­lega tví­tug. „En það var skemmti­legra að hanga með honum en í ver­búð­inni. Hann var líka mjög flinkur teikn­ari. Allt í einu var ég farin að gista frekar hjá honum en í ver­búð­inni. Svo vant­aði okkur einu sinni pen­ing þannig að ég stakk upp á því að við giftum okkur, þá gæfu allir okkur sígar­ettur og kaffi; þetta var morgun  sem við vökn­uðum rosa­blönk. Svo ég hringdi í Ólaf, sýslu­mann á Ísafirði, og spurði hvort hann gæti gift mig. Hann spurði hvenær ég vildi gifta mig. Ég sagð­ist vilja gera það þann dag­inn. Þetta var af því að mig vant­aði svo pen­ing; ef ég til­kynnti fólki að ég væri að gifta mig þá gæfu allir mér eitt­hvað og gerðu eitt­hvað fyrir mig.“