Kolbeinn heimsótti frænku sína reglulega á sjúkrahús: „Mér fannst ég hafa komist í feitt“

Í gær var birtur þáttur tvö í hlað­varps­þætt­inum Mamma á hlað­varpsveitu Mannlífs.

Kolbeinn Þor­steins­son, sonur Ástu Sig­urð­ar­dóttur lista­konu og Þor­steins frá Hamri, rifjar upp minn­ingar sínar frá miklum umbrota­tíma í ævi móður sinnar og varpar ljósi á bar­áttu hennar til að fá til sín aftur börnin sem frá henni voru tekin. Margt hefur verið sagt um Ástu Sig­urð­ar­dóttur, en oftar en ekki horft til þess sem hún skildi eftir sig á sviði lista. Móðirin Ásta hefur legið milli hluta, en það var hún þó sann­ar­lega þótt oft­ast bæri þar skugga á.

Í þætti tvö ræðir Kolbeinn um búsetu hans og systk­ina hjá Oddnýju, systur Ástu, á Hvamms­tanga en hún starf­aði á sjúkra­húsi.

„Sú minn­ing á sér stað í einum sjúkra­hús­leið­angri með mömmu. Þá varð á vegi mínum gríð­ar­stórt borð úr skín­andi stáli. Það stóð upp við á einum gang­inum. Borðið sem slíkt var ekki áhuga­vert þótt á það glamp­aði eins og eðal­málm. Það sem var á því átti alla mína athygli; að minnsta hund­rað lítil glös eða flöskur, kannski ekki hund­rað, alla­vega rosa mörg glös, sem öll inni­héldu orm. Mér fannst ég hafa kom­ist í feitt – hund­rað ormar innan seil­ingar!

Þetta var gull­náma fyrir lít­inn pjakk og ég horfði hug­fang­inn á dýrð­ina. Vongóður leit ég upp til mömmu og spurði hvort ég mætti ekki eiga einn eða tvo orma; þeir væru hvort sem svo margir. Mikil urðu von­brigði mín þegar mamma sagði að þetta væru ekki ormar, þetta væru botn­langar, og því miður mætti ég ekki eiga einn, hvað þá tvo“

Hægt er að hlusta á þátt­inn í heild sinni hér.