Sigríður missti dóttur sína í snjóflóðinu í Súðavík: „Ég held að reiðin hafi bjargað lífi mínu“

Sigríður Rannveig Jóns­dóttir er nýjasti gestur hlað­varps­þátt­ar­ins Mann­lífið. Hún hefur gengið í gegnum ótrú­legar raunir á lífs­leið­inni en í jan­úar árið 1995 missti hún unga dóttur sína í snó­flóð­inu í Súðavík sem og tengda­for­eldra. Hér er brot úr fyrra hluta við­tals­ins:

„Ég kvaldi mig svo­lítið yfir því að hafa látið þá litlu sofa sér, í sínu her­bergi,“ segir Sigríður Rannveig við Reyni Trausta­son og útskýrir að það hafi verið lenska á þessum tíma að allir væru með sitt her­bergi en hún bjó í Súðavík með þáver­andi eig­in­manni sínum, Þor­steini Gests­syni og tveimur dætrum þeirra, Lindu Rut, fædd 1989 og Hrafn­hildi Kristínu, fædd 1993. Hún hélt áfram: „Við vorum nýflutt þangað og hún [Hrafn­hildur Kristín. innsk. blaða­manns] var með her­bergi við hlið­ina á okkur. Hún var þar í rimla­rúm­inu sínu. Þetta var eitt­hvað sport þá að hver væri með sitt her­bergi. En þetta var mik­ill sárs­auki svona eftir á, að hún skyldi ekki hafa verið í fang­inu á mér. En ég fór oft í gegnum það, ef hún hefði verið í fang­inu á mér þá hefði ég aldrei getað haldið í hana. Við vitum nátt­úru­lega ekk­ert hvernig það hefði gerst, það er ómögu­legt að segja til um það hvort hún hefði bjarg­ast eða ekki.“

Snjó­flóðið skall á þorpið um tutt­ugu mín­útur yfir sex um morg­un­inn 16. jan­úar 1995. „Ég er í raun bara nýsofnuð. Áður en ég sofna er ég alltaf að kíkja, rúm­gafl­inn okkar er upp við glugg­ann. Og ég er alltaf að kíkja og taka gard­ín­urnar frá og kíkja upp í fjallið en húsið okkar var alveg upp við fjalls­hlíð­ina. Og ég sé nátt­úru­lega ekk­ert en und­ir­með­vit­undin mín var alltaf að öskra á mig að það var eitt­hvað ekki í lagi. Mér leið ekki vel, ég var ótta­slegin en setti traust mitt 100 pró­sent á Almanna­varnir.“

Sigríður Rannveig sofn­aði svo loks­ins upp undir morgun. „Ég ligg á mag­anum og vakna við bara eins og kjarn­orku­sprengjur. Þá er það högg­bylgjan á undan flóð­inu sem sprengir húsin. Og þakið fer af og allt í einu er ég bara í lausu lofti og ég sé snjó­hnull­ung­ana koma á móti mér en í leið­inni er ég að þeyt­ast upp í loftið, þakið er farið af hús­inu og og ég man bara að ég öskr­aði „Ég vissi það!“. Og ég var svo reið og ég held að þessi reiði hafi hjálpað mér að bjarga lífi mínu.“

Hægt er að sjá fyrri hluta við­tals­ins hér.