Anna Kristjánsdóttir rifjast upp afar skrautlegan karakter sem hún kynntist á sjónum í den tid.

Vélstjórinn og húmoristinn Anna Kristjánsdóttir hefur margar fjörurnar sopið í gegnum ævina og er dugleg að segja frá skemmtilegum minningum í dagbókarfærslum sínum á Facebook, lesendum til mikillar ánægju.

Í nýjustu færslunni segir hún frá Þjóðverja sem hún kynntist á sjónum.

„Dagur 2176 – Þjóðverjar.

Við skruppum saman á barinn, nánar tiltekið Sandy´s bar, ég, Valmundur og Björg og kjöftuðum saman um allt á milli himins og jarðar og brátt kom að því að við hófum að segja frá viðkynnum okkar við Þjóðverja og þar vantaði ekki minningarnar. Hann hafði af ýmsu að segja, en svo rifjuðust upp minningar mínar af Walter Wachenfeld, þýskum stýrimanni á flutningaskipinu Skógafoss meðan það var í leigu hjá Eimskip, áður en það komst í eigu Eimskipafélagsins vorið 1985 og fékk þá íslenska áhöfn. Walter Wachenfeld var einn sá kostuglegasti karaker sem ég hefi komist í kynni við í ferðum mínum til sjós.“

Þannig hefst dagbókarfærsla Önnu en því næst segir hann frá barni sem Walter eignaðist með eiginkonu sinni, þrátt fyrir að hafa verið á sjó þegar getnaðurinn átti sé stað.

„Að sögn áhafnarinnar hafði hann kvænst stúlku einni, en hélt svo til hafs. Er hann kom aftur til heimahafnar átján mánuðum síðar tók eiginkonan á móti honum með sex mánaða gamalt barn þeirra og hann fagnaði barninu ógurlega. Eiginkonan var hinsvegar ekki alveg tilbúin til að samþykkja hann og af varð skilnaður.“

Þá segir Anna einnig frá því þegar Walter kvartaði yfir peningaleysi en hann hafði viljað láta klippa sig í Horsens í Danaveldi.

„Þegar ég kynntist Walter Wachenfeld var skipið í leigu hjá Eimskip og túrinn áður en ég fór með skipinu, ætlaði hann að láta klippa sig í Horsens í Danmörku. Hann kom til baka óklipptur og kvartaði sáran yfir að klippingin kostaði sjö dönskum krónum meira en hann var með í buddunni. Jón Guðnason heitinn og góður vinur vor sem var lestunarstjóri (supercargó) um borð gaf honum þá þessar fáeinu krónur sem upp á vantaði. Walter Wachenfeld þakkaði kærlega fyrir sig, stakk krónunum í vasann og klippti sig síðan sjálfur. Það varð allsherjar hlátur í borðsalnum er hann mætti þangað nýklipptur, enda ljóst að vandvirkninni hafði ekki verið fyrir að fara.“

Anna rifjar einnig upp eina skemmtilegustu sjóferð lífs hennar en þá kom þýsk kona um borð, sem Walter vildi að klippti sig.

„Túrinn á eftir var ég um borð. Þá var kominn nýr 2. stýrimaður, þýsk kona sem kunni ýmislegt fyrir sér, en þrátt fyrir ítrekuð tilmæli yfirstýrimannsins, harðneitaði hún að skera hár hans, hún væri stýrimaður en ekki hárskeri. Þetta var einhver skemmtilegasta ferð mín til sjós og hann hélt áfram að nuða i henni að klippa sig, hún væri jú kona og konur kunna að klippa menn.“

Konan lét þó undan að endingu en hafði víst engu logið um kunnáttu sína með skærin.

„Að lokum lét hún undan og á leiðinni frá Hamborg til Íslands tók hún að sér að klippa hár Walters Wachenfeld. Það verður að segjast eins og er að hún laug engu er hún sagðist ekki kunna að klippa.

Hlátrasköllin í borðsalnum sögðu allt um það er Walter Wachenfeld birtist í borðsalnum nýklipptur og sætur að eigin áliti.“

Að lokum segist Anna ekki vita hvað hafi orðið um hinn þýska Walter en að minningin lifi.

„Síðan þá eru liðnir fjórir áratugir og ég hefi ekki hugmynd um hvort að Walter Wachenfeld sé lífs eða liðinn, en minningin um hann er samt bráðskemtileg.“