Heiðrún Jónsdóttir. Heiðrún segir að sér þyki vænt um nafnið sitt af því að ömmur hennar hétu Heiðveig og Guðrún og voru nöfnin sameinuð með þessum hætti. „Svo gerði ég þetta reyndar sjálf eftir að ég eignaðist soninn Jón Hallmar. Pabbi heitir Jón Helgi og hinn afi hans heitir Hallgrímur og einn langafi hans Valdimar þannig að þetta er suða úr þeim nöfnum. Mamma heitir Halldóra María og hin amma hans Margrét þannig að þarna er fullt af „hall“ og „mar“. Dóttir mín fékk nafnið Heiðveig eins og amma mín heitin hét.“ Jón Hallmar er lögfræðingur eins og móðir sín. Dóttirin, Heiðveig Björg, stundar nám í hagfræði við Háskóla Íslands.

Stúlkan sem var skírð nafninu til að heiðra báðar ömmur sínar ólst upp á Húsavík fyrir utan að fjölskyldan flutti til Svíþjóðar þegar hún var níu ára og þar bjuggu þau í tvö ár. Hún var oft í sveit á sumrin hjá ömmu sinni Heiðveigu og afa Gesti í Múla í Aðaldal. „Ég elskaði að fara í sveitina og drullumalla og lesa en ég las mikið sem krakki. Ég var róleg og undi mér alveg ein.

Ég fór í sauðburð á vorin en gerði þó almennt lítið gagn. Fimm ára fékk ég að hjálpa til við að reka kýrnar sem ekki var mjög flókið þar sem þær röltu bara út í haga og heim sjálfar. Þegar frænka mín reyndi að leiðbeina mér sneri ég mér snúðugt að henni og sagði: „Ég vek baþa eins og méþ sýnist.“ En R gat ég ekki sagt fyrr en fimm ára.

Ég var líka mikið með ömmu Guggu og afa Hödda, fór á sjóstöng með honum í góðveðri á Skjálfanda. Enn í dag fylgir því mikil ró að vera á sjóstöng á Skjálfanda í góðu veðri en nú eru það frændur mínir sem fara með mig.“

Sjálfstraust á heimavist

Heiðrún segist hafa verið jarðbundinn krakki. Og jarðbundni krakkinn á Húsavík kláraði grunnskólanámið og þá voru kaflaskil. Heiðrún og Ellý vinkona hennar fóru í Samvinnuskólann á Bifröst sem þá var menntaskóli.

„Auðvitað er þetta kannski óvanalegra í dag en óafvitandi var klókt hjá okkur að byrja í heimavistarskóla. Á heimavist kynnist maður alls konar týpum og þarf að treysta á sjálfan sig. Ég held að þetta hafi byggt upp sjálfstraust og styrkt sjálfsímynd og ég kynntist krökkum alls staðar frá. Þetta var ekki stór skóli en afar hollt veganesti. Þetta var auðvitað fyrir tíma farsíma. Frammi á gangi var tíkallasími og gátu flestir heyrt símtöl ef þeir kærðu sig um.“

Vinkonurnar voru tvo vetur í Borgarfirði en eftir það fluttu þær til Reykjavíkur og útskrifuðust stúdentar frá Versló 1989.

Heiðrún segir að það hafi ekki verið erfitt að flytja að heiman sextán ára gömul en að sér hafi hins vegar þótt erfitt þegar sonur hennar, Jón Hallmar, hafi ákveðið að hefja nám við Menntaskólann á Akureyri á sínum tíma en fjölskyldan bjó þá og býr enn í Garðabæ. „Ég var þá stjórnarformaður Norðlenska og síðar einnig stjórnarformaður Íslenskra verðbréfa á Akureyri þannig að ég var mikið fyrir norðan. Ég fór oft á fundi á föstudegi og var fram á sunnudag. Ég segi að það besta sem kom fyrir mig og kannski líka foreldra mína er að hafa farið að heiman. Maður kann að meta foreldra sína og hlutina með öðrum hætti.“

Aftur að Húsavíkurmærinni Heiðrúnu sem flutti suður til að fara í Versló en vann á sumrin fyrir norðan í Samvinnubankanum og ýmist í rækjuvinnslunni eða á hótelinu um kvöld og helgar. Hvernig var að flytja í borgina?

„Okkur fannst þetta spennandi. Við þurftum að finna íbúð til að leigja og sambýlingar mínir, Ellý og Gulla, voru húslegri en ég. Við vorum með sameiginlegt ávísanahefti fyrir heimilisútgjöldum og skiptumst á að sinna heimilisverkum. Þegar fór að minnka á sameiginlegum reikningi í lok mánaðar voru slátur og stafasúpa í matinn.“

Heiðrún segir að þær hafi fengið hræðilega ljót húsgögn lánuð og potta, glös og fleira frá ættingjum en að þeim hafi fundist þetta vera frábært.

„Svo hafði þetta ýmsa góða kosti.. Við skiptumst á að vera í fötum af hver annarri, enda fjárhagurinn þröngur. Það var bara gaman.“

Wham eða Duran Duran?

„Engin spurning, Duran Duran. Ellý vinkona hefur rifjað það upp hvað ég var skotin í John Taylor. Ástin náði ekki lengra en svo að ég var búin að gleyma því. Síðar varð ég algjör U2-aðdáandi og er reyndar enn.“

Þetta var á níunda áratugnum þegar herðapúðarnir voru skylda. „Við vorum í peysum með tvöföldum herðapúðum. Okkur fannst við vera ótrúlega miklar gellur. En þegar ég sé þessar myndir af okkur frá þessum tíma þá skil ég af hverju við gengum ekki út. Ég er mjög fegin að þetta var ekki tími samfélagsmiðla. Það er ekki hægt að finna þessar myndir á netinu.“

Þegar múrinn féll

Stúdentshúfan fór á kollinn eftir tvö ár í Versló og Heiðrún hélt út í hinn stóra heim. Það var árið 1989.

„Það kom smá útþrá í mig eftir stúdentinn og ég fór sem au pair til íslenskrar fjölskyldu í München þar sem ég lærði þýsku fyrir útlendinga í háskólanum.“

Í nóvember 1989 féll múrinn.

Heiðrún og Bína, vinkona hennar, sáu í dagblöðunum að það var eitthvað að gerast með múrinn í Berlín og tóku næstu næturlest til að spara gistingu. „Skrýtið, núna sér maður í hillingum hvað það var gaman öðrum þræði að eiga ekki pening,“ segir Heiðrún og hlær. „Það var nístingskuldi, við vorum í þrennum peysum og vorum eins og pandabirnir.“ Þetta var helgin sem múrinn féll. Þær voru í Vestur-Berlín fyrri daginn og þar var fullt af traböntum frá Austur-Berlín. „Fólk var að berja í múrinn, bæði táknrænt en einnig til að taka steina úr honum. Varðmenn úr austrinu fylgdust með en aðhöfðust ekkert en það var spenna í lofti.“

Síðari daginn fóru þær til Austur-Berlínar og þar voru þær nánast í tómri borg. Borgarhlutinn var skítugur og ef þær sáu bíl þá var það Trabant. Múrinn féll og ári síðar var búið að sameina Þýskaland og í kjölfarið féllu Sovétríkin. „Núna er aftur óvissutími í Evrópu.Við erum búin að búa við frið og farsæld í allan þennan tíma og orðin of værukær.“

Heiðrún var í Þýskalandi veturinn 1989-1990 og þá tók aftur nýr kafli við.

„Þegar ég var í Versló voru uppáhaldsfögin stærðfræði og hagfræði; þetta voru mín hæstu fög.“ Heiðrún ætlaði í hagfræði en svo varð ekki. Hún skráði sig í lögfræði. Hún vissi ekki alveg hvað hún ætlaði að gera.

„Lögfræði er skemmtileg en viðskiptalífið togar alltaf svolítið í mig. Fyrsta árið bjó ég áfram með Ellý vinkonu en á öðru ári fluttum við Halla saman,“ segir hún og á við Höllu Bergþóru, lögreglustjóra í Reykjavík.

„Við vorum aðeins á djamminu. Það var saklaust en samt fór tími í það. Við vorum samviskusamar, mættum í tíma og skiptumst á að glósa. Í lagadeildinni eignuðumst við góða vini og árgangurinn heldur vel hópinn.“

Voðaskot

Vorið 1994 varð Heimir, frændi hennar, fyrir voðaskoti og lést. Hann var tuttugu og eins árs. Hann og Heiðrún voru systrabörn. „Fjórum mánuðum síðar dó Halldór, stjúpbróðir hans, í bílslysi. Þá var ég á fjórða ári í lögfræði. Þetta var gífurlegt áfall fyrir alla fjölskylduna og breytti sýn minni á margt.“

Heiðrún útskrifaðist sem lögfræðingur vorið 1995 og flutti þá til Akureyrar. Hún vann á Lögmannsstofu Akureyrar hjá Ólafi Birni Árnasyni á árunum 1995-1998. „Hann var fróður og skemmtilegur og reyndist mér vel. Ég tók prófmál og varð héraðsdómslögmaður 1996. Við vorum í fjölbreyttum verkefnum í einkamálum, sifjamálum sem og sakamálum sem mér fannst líka mjög skemmtilegt.“

KEA, Landssími Íslands og LEX

Heiðrún fór í fæðingarorlof 1998 og hafði hugsað sér að halda áfram í lögmennsku en hóf störf sem framkvæmdastjóri starfsmannasviðs og lögfræðingur KEA og starfaði þar í þrjú ár.

KEA var stofnað 1886 og var stærsta kaupfélagið og á þessum tíma voru starfsmenn um tvö þúsund. Félagið var í endurskipulagningu og verið að stofna hlutafélög utan um starfsemi einstakra deilda.

Leiðin lá aftur til Reykjavíkur og á árunum 2001-2003 var Heiðrún upplýsingafulltrúi Landssíma Íslands, sat í framkvæmdastjórn og vann að einkavæðingu fyrirtækisins. Miklar áherslubreytingar voru á félaginu á þessum tíma og ítrekuð forstjóraskipti. „Ég hafði þrjá forstjóra á rúmu ári og það gekk ýmislegt á.“

Heiðrún var á árunum 2003-2005 framkvæmdastjóri og síðar meðeigandi LEX lögmannsstofu.

„Mér var boðið að vera framkvæmdastjóri hjá LEX lögmannsstofu og það kitlaði af því að ég var aðeins farin að hafa áhyggjur af því að ég væri að missa af lögfræðinni. Ég hafði vissulega verið að vinna lögfræðileg verkefni en með öðru. Þarna var ég búin að kynnast seinni manni mínum, Jóhannesi Sigurðssyni, og fæddist dóttir okkar í maí 2005.“

Heiðrún nýtti tímann í barnsburðarleyfinu meðal annars til að taka löggildingu í verðbréfamiðlun.

Öldusjór

Eftir barnsburðarleyfið tóku við sex ár hjá Eimskip á árunum 2006-2012. Heiðrún var fyrst framkvæmdastjóri starfsmanna- og samskiptasviða auk þess að vera með umsjón með lögfræðimálum á Íslandi. „Það var uppgangur þegar ég byrjaði að vinna hjá Eimskip.“

Á þessum tíma voru starfsmenn um fjögur þúsund. Félagið var með rekstur víða í Evrópu, Kína og Bandaríkjunum og var Heiðrún með heildarábyrgð á fyrrnefndum sviðum og vann þvert á félagið. Árið 2008 fór hún alfarið yfir á lögfræði- og samskiptasvið félagsins og samstæðunnar auk þess að verða regluvörður félagsins og ritari stjórnar.

Félagið lenti í erfiðleikum sumarið 2008, fyrst og fremst vegna skuldsetningar og fór fram á nauðasamninga árið 2009.

Þarna þurrkaðist út allt hlutafé í Eimskip eins og mörgum öðrum fyrirtækjum hér á landi. „Við fórum að endurskipuleggja félagið og áhersla á að eiga fyrir launum um hver mánaðamót, tryggja að skipin yrðu ekki kyrrsett og eiga fyrir hafnargjöldum. Það sem gerði þetta flókið var að það voru ekki bara íslenskir kröfuhafar. Eimskip og flugfélagið Atlanta höfðu verið sameinuð þannig að við vorum að semja við kröfuhafa skipafélagsins sem og flugfélagsins, til dæmis flugvélaleigusala. Nauðasamningarnir voru samþykktir af 100% kröfuhafa.“

Töff tímabil

Heiðrún fór í stjórn Gildis lífeyrissjóðs vorið 2008 og var ekki búin að vera þar lengi þegar lífeyrissjóðir misstu stóran hlut af eignasafni sínu hér á landi í hruninu.

„Ábyrgð stjórnarmanna er mikil og það var óraunverulegt að horfa á eftir stórum hluta eignanna haustið 2008 en sem betur fer áttu sjóðirnir verulegar eignir erlendis. Krónan féll þannig að þær eignir hækkuðu í verði í íslenskum krónum. Þetta var afar erfitt en lærdómsríkt tímabil en sjóðirnir hafa unnið ákaflega vel úr sínum málum, bæði er snýr að eignasöfnun sem og uppbyggingu á atvinnulífinu eftir 2009.“

Árið 2008 fór Heiðrún í stjórn Norðlenska og varð stjórnarformaður árið 2009. „Norðlenska er stór vinnustaður á Norðurlandi, ekki fjársterkur og ekki fjársterkir aðilar á bak við félagið. Eigendur voru bændur og félagið var að hluta með erlend lán. Það þurfti að endurskipuleggja félagið og semja um skuldir. Það endaði allt vel en það var óvissa í langan tíma sem tók á. Það var afar ólíkt að leiða lítið félag í gegnum þessa tíma eða stórt félag eins og Eimskip sem og stóran sjóð eins og Gildi.“

Heiðrún hefur verið í stjórnum fjölda fyrirtækja og hefur alltaf vera með leiðarljós sem hún hafði þegar hún var í stjórn Gildis. „Þetta er ekki minn peningur og þetta er ekki fé án hirðis. Það er stritandi fólk á bak við eignir sjóðanna sem treystir því að fá sinn verðskuldaða lífeyri. Mér finnst afar mikilvægt að þeir sem höndli með þessa hagsmuni hugsi með þessum hætti.“

Og enn kom að kaflaskilum og ákvað Heiðrún að verða sjálfs sín herra og á árunum 2012-2022 var hún sjálfstætt starfandi lögmaður og stjórnarmaður í fyrirtækjum. Á þessum tíma var hún meðal annars í stjórnum Íslandsbanka, Símans, Icelandair, Olís, RB, Norðlenska og Gildis að ógleymdu Royal Arctic Line á Grænlandi.

Grænland 2020-2023

„Ég sat í stjórn Royal Arctic Line á Grænlandi í þrjú viðburðarík ár. Fulltrúi landsstjórnarinnar hafði samband við mig í gegnum Linkedin. Ég féllst á að fara þar í stjórn ef enska væri töluð á fundum en gögnin máttu vera á dönsku,“ segir Heiðrún, sem varð heilluð af nágrannalandinu.

„Ég féll fyrir Grænlandi, náttúrunni, fólkinu og menningunni. Grænland er sannarlega einstakt.Vissulega eru þar ýmis félagsleg vandamál en landið er auðugt af náttúruauðlindum. Danir hafa í gegnum aldirnar ekki farið neitt sérstaklega mjúkum höndum um Grænlendinga. Eitt dæmið er að þar er kennd danska og sumir innfæddir tala nú dönsku sín á milli. Ensku fá þeir ekki að læra fyrr en síðar en þetta eykur á einangrun þeirra. Ég hefði viljað skoða mig meira um en ég náði þó að ganga á Grænlandsjökul. Ég á nokkra góða vini sem ég var með í stjórn og mér þykir mikið til þeirra koma.“

Missir og sorg

Það hafa ekki bara orðið kaflaskipti á starfsferlinum heldur líka í einkalífinu , í vinahópnum og fjölskyldunni. Ýmis áföll hafa dunið yfir sem hafa haft mikil áhrif. Heiðrún hefur þurft að kveðja vini sem dóu í blóma lífsins frá börnum.

Fjölskyldan hafði rætt það hversu heppin þau væru, engin stór áföll í nærfjölskyldunni, en það átti eftir að breytast. Heiðrún átti tvær systur og var hún miðjusystirin. Haustið 2020 urðu Díana, systir Heiðrúnar, og börn hennar fyrir alvarlegu áfalli sem verður ekki rakið hér.

Í lok árs 2020 greindist elsta systirin, Brynja, með lungnakrabbamein þá 53 ára gömul og lést hún fjórum mánuðum síðar. „Hún var verslunarstjóri Nettó í Grindavík, var með mikinn verk í baki, hélt að hún væri með brjósklos og fór í skoðun. Rannsókn leiddi í ljós að hún væri með lungnakrabbamein sem hafði dreift sér og voru komin sex æxli í mænuna. Ég vissi að þetta yrði endirinn, annars hefði kraftaverk þurft til.“

Brynja veiktist á Covid-tímanum. Heiðrún réð tíma sínum nokkuð sjálf, var varaformaður stjórnar Íslandsbanka og meðal annars í stjórn Royal Arctic Line á Grænlandi. „Ég gat farið með tölvuna til Brynju, tekið fundi þaðan og setið hjá henni. Brynja bjó í Grindavík og á tímum Covid var engin heimahjúkrun í boði. Annað hvort hefði hún þurft að vera ein heima virku dagana eða maðurinn hennar hefði þurft að vera hjá henni.“

Heiðrún taldi mikilvægt að hann væri ekki allan sólarhringinn hjá henni og fengi eitthvert andrými. Helga Jóna, dóttir þeirra, bjó líka í Grindavík og var mömmu sinni mikil stoð og stytta. „Ég var ákveðin í að styðja hana síðasta spölinn. Ég mætti flesta morgna og var hjá henni þar til um tvö til þrjú á daginn þegar dóttir þeirra kom heim. Á þessum tíma voru öflugir jarðskjálftar í Grindavík. Ég áttaði mig ekki á því fyrr en þetta var yfirstaðið hvað þetta var erfitt. Ég sat hjá henni og hélt henni félagsskap, við ræddum um daginn og veginn eða bara prjónuðum í þögninni. Hún var staðráðin í því að vinna þessa baráttu. Ég spurði hana hvar hún vildi vera jörðuð, en hún sagðist ekki vera að deyja. Síðar talaði hún um að það væri svo skrýtið að bráðum yrði hún ekki til. Ég hafði engin svör við því og við prjónuðum í þögninni.

Þegar hún dó eftir ömurlega erfiða baráttu fann ég fyrir léttleika, var fegin hennar vegna að þessari hræðilegu baráttu væri lokið. Hún dó heima hjá sér með fjölskylduna hjá sér.“

Brynja lést í maí. Um hálfu ári síðar veiktist Díana, fékk hjartabilun að því er virtist og fór suður með sjúkraflugi. Í ljós kom að um var að ræða álag. Svokallað „broken heart syndrome“.

Heiðrún segist hafa fengið sjokk þegar hún hélt að yngri systir sín gæti líka verið að deyja. Hún talaði á þessum tíma við séra Vigfús Bjarna Albertsson sem hjálpaði mikið.

Telur Heiðrún að það sé eitthvað hinum megin? Að það taki eitthvað við eftir dauðann?

„Já, ég hef trú á því að það sé eitthvað þarna, hvað svo sem það er.“

Missti nær alla sjón á öðru auga

Heiðrún segist alltaf hafa verið heilsuhraust en henni tókst þó að slíta krossbönd á báðum fótum á skíðum með um 10 ára millibili. En stuttu eftir andlát Brynju fór hún að fá verk í nárann og kom í ljós gömul sprunga í mjöðm og þurfti að fara í aðgerð á mjöðm.

Annar, torkennilegur heilsubrestur gerði síðan vart við sig.

„Haustið 2023 var ég í vinnuferð í Stokkhólmi. Ég fór að fá sjóntruflanir á öðru auga, svipað eins og mígreni. Í skoðun á Íslandi kom í ljós að ég var með bólgna sjóntaug í hægra auga. Það hefur aldrei komið í ljós hvað þetta er en ég missti nær alla sjón á auganu. Ég var búin að vera undir miklu álagi en þegar þarna var komið sögu var allt að komast í eðlilegt horf. Ég ætla ekki að útiloka að undir miklu og langvarandi álagi geti eitthvað í líkamanum gefið eftir. Sjónina hef ég ekki fengið til baka. Ég var sjúklega hrædd á þessum tíma um að sama myndi koma fyrir hitt augað.“

Heiðrún var í rannsóknum í um sex mánuði og var fyrst greind með MS en síðar kom í ljós að svo var ekki. Hún segist hafa fengið afar góða þjónustu, var send í alls konar rannsóknir til að útiloka mögulega sjúkdóma. Það fannst ekkert sem skýrt gat hvers vegna sjóntaugin bólgnaði. „Ég fékk greininguna NAION, það er óútskýrt hvers vegna bólga kom í sjóntaug sem leiddi til skemmda. Niðurstöður rannsóknanna voru sendar til Karolinska í Svíþjóð þar sem sænskir sérfræðingar í augnsjúkdómum fóru yfir allar rannsóknir og komust að sömu niðurstöðu.

Auðvitað var áfall að missa sjónina. Ég fann fyrir heilsukvíða í fyrsta sinn og var hrædd um að þetta færi í hitt augað. Fjarlægðaskynið minnkaði og ég var klaufi í fyrstu. Kaffibollinn var fyrir framan mig en ég sá hann ekki og hellti niður. Þá var ég að reka mig í fólk eða hluti. Og ekki batnaði golfið við þetta.“

Lífið heldur áfram

Áföllin hafa breytt sýn Heiðrúnar á lífið. „Ég tek hlutunum ekki sem jafnsjálfsögðum og áður. Maður gerir bara ráð fyrir því að halda heilsu en á einu augabragði er allt breytt. Núna passa ég mjög vel upp á svefninn og reyni heilt yfir að hugsa betur um heilsuna. Þessi reynsla kennir manni auðmýkt og þakklæti. Það lenda allir í áföllum í lífinu. Það er ekki áfallið sem skilgreinir okkur heldur hvernig við bregðumst við. Mikilvægast er að standa upp og halda áfram. Lífið heldur áfram. En auðvitað þarf fólk tíma til að safna kröftum og ná fókusi aftur.

Hver og einn fer í gegnum áföll, sorg og lífsreynslu með mismunandi hætti. Og það er ekki réttara hvernig ég geri þetta né heldur réttara hvernig hinn gerir þetta. Hver og einn verður að finna sína leið til að komast í gegnum andstreymið.“

Áföllin hafa líka haft áhrif á það hverja Heiðrún umgengst. Nú velur hún betur hverja hún vill hafa í kringum mig. „Við höfum öll takmarkaðan tíma og orku. Áföllin hafa gert það að verkum að fjölskyldutengslin verða meira virði og vinirnir líka. Vinátta tekur breytingum eins og annað í lífinu. Stundum þroskast fólk í sundur. Ég á frábæra fjölskyldu og mikið af traustum vinum sem veita mér orku og standa með mér. Ég hef nú minna umburðarlyndi gagnvart drama og vitleysu. Ég hef aldrei verið sérlega meðvirk, oft full hreinskiptin, kem til dyranna eins og ég er klædd. Það hentar ekki öllum, eðlilega ekki. En ég rígheld í léttleikann. Við verðum að hafa gaman, annars er bara leiðinlegt.“

Í alþjóðlegu samstarfi

Heiðrún hóf árið 2022 starf sem framkvæmdastjóri Samtaka fyrirtækja í fjármálaþjónustu og þar er hún enn.

„SFF eru hagsmunasamtök og eru aðildarfélögin 25, það eru bankarnir, vátryggingafélög, verðbréfafyrirtæki, sparisjóðir og minni aðilar. Starfsmenn eru sjö. Eitt af lykilverkefnum okkar er að fylgjast með lagaumgjörð, þróun og breytingum á lögum og reglum. Við fylgjumst með því sem er að gerast í Evrópu og miðlum til landsmanna.

Við erum undir ströngum samkeppnireglum og getum ekki fjallað um verð, þjónustu né skilmála. En við getum fjallað um þetta almennt sem og hvað er að gerast í samanburðarlöndunum. Starfsmenn innan aðildarfélaga okkar eru yfir 2.000 og því varðar þetta umhverfi marga. Allir landsmenn eru viðskiptavinir og því þurfum við öll að vanda okkur.

SFF skrifa mikið af umsögnum, til dæmis er varða lagafrumvörp er snúa að okkar umhverfi. Við erum ýmist að mæla með, vara við einhverju eða leggja til breytingar. Þannig að við veitum með þessu aðhald bæði hvað varðar stjórnvöld og þegar kemur að þinginu. Þetta er hið leiðbeinandi hlutverk samtakanna.

Við erum í alþjóðlegu samstarfi. Ég mæti á fundi með evrópskum bankasamtökum sem og evrópskum tryggingasamtökum. Þá er mikið samstarf við norrænu systursamtökin.“

Að drukkna í reglum frá Evrópu

Heiðrún segist hafa vitað að hún væri að fara í skemmtilegt starf en að þetta sé miklu skemmtilegra heldur en hún hélt, afar gefandi og ólík verkefni hverju sinni. Þá er SFF í miklum samskiptum við opinbera aðila, fjölmiðla og aðra hagsmunaaðila.

„Við höldum ráðstefnur, til dæmis fimm ráðstefnur á síðasta ári sem voru ákaflega vel sóttar auk þess sem margir fylgdust með á streymi. Við erum að fylgjast með hvað er að gerast, fyrst og fremst í Evrópu og Bandaríkjunum. Evrópuríkin eru að kvarta yfir því sama og við. Við erum að drukkna í reglum frá Evrópu. Og þar fyrir utan er oft bætt við gullhúðun á Íslandi. Við höfum ítrekað varað við því að við í okkar litla hagkerfi göngum lengra en nágrannaríki okkar, það skekkir samkeppnisstöðu okkar sem þjóðar.

Stóru ríkin eru líka að kvarta yfir þessum ofurreglum Evrópu. Þekkt er svokölluð Draghi-skýrsla (skýrsla um samkeppnishæfni Evrópu) þar sem fram kemur að ef fram heldur sem horfir þá er Evrópa að regluvæða sig út úr samkeppni við Bandaríkin og Asíu. Núna er verið að tala um að mörg fjárfestingartækifæri sem hefði átt að vera hægt að afgreiða í Evrópu hafa farið til Asíu og Ameríku. Norrænir seðlabankastjórar og EBF, evrópsku bankasamtökin, hafa ályktað um ofurregluvæðingu og skerta samkeppnishæfni. Það þarf að snúa vörn í sókn og breyta þessu. Ísland er að mörgu leyti í öfundsverðri stöðu. Hér er hátt menntunarstig og mikið af náttúruauðlindum. En við erum líka með vandamál sem mörg eru heimagerð, okkar eigin verk sem hægt er að snúa til betri vegar.“

Heiðrún bendir á að íslenskur almenningur eigi um 80% hlut í bönkunum, með beinum eða óbeinum hætti í gegnum ríkissjóð og lífeyrissjóði. „Ísland er með mestu skatta á bankana þegar horft er til samanburðarlandanna sem gerir það að verkum að hætta er á að við séum ekki samkeppnishæf miðað við löndin sem við berum okkur saman við. Ef við erum ekki samkeppnishæf þá fá fyrirtæki ekki samkeppnishæf kjör. Það er ávísun á að það dragi úr lífskjörum okkar miðað við önnur ríki.“

Vill fjármálalæsi í skóla

Heiðrún hefur í núverandi starfi sínu lagt áherslu á mikilvægi fjármálalæsis og að það verði gert að skyldu í skólum og kennt þar með heildrænum og samræmdum hætti. Hún líkir því við að börn séu ekki send út í umferðina án þess að kunna umferðarreglurnar. „Við erum að senda ungmenni út í lífið án þess að kenna þeim grundvallaratriði um fjármál, þannig fá þau ekki tækifæri til að byggja sér upp heilbrigðan fjárhag og hætta er á að þau festist í fátæktargildru.

Tíu prósent einstaklinga segjast hafa lært fjármálalæsi í skólum. 90 prósent barna og ungmenna segjast hafa viljað læra meira um fjármálalæsi í skóla. Það er mikill samfélagslegur þrýstingur á börn. Um 50 prósent barna læra um fjármál á netinu, þar er hætt á að þau læri frekar að taka smálán eða stunda fjárhættuspil. Það verður að vera þannig að öll börn fái lágmarksþekkingu í fjármálum áður en þau fara út í lífið.

Fjármálalæsisverkefnið er rekið í gegnum Fjármálavit, sem er rekið af SFF en stutt af Landssamtökum lífeyrissjóða. Á síðustu árum höfum við gefið um 22.000 bækur inn í skólana. Það skiptir sköpun að gera fjármálalæsi að skyldu, þá ekki síst vegna þeirra barna sem eru ekki með sterkt bakland og eiga undir högg að sækja.“

Getur verið kalt á toppnum

Heiðrún var tæplega þrítug þegar hún varð fyrst framkvæmdastjóri og í byrjun segist hún hafa verið í vörn. Nú segist hún vera afslappaðri og opnari en áður. Það komi með þroskanum og lífsreynslunni.

Getur verið kalt á toppnum? „Já, það getur verið kalt á toppnum. Ég held að það sé grundvallaratriði að vera ekki of upptekinn því að einhver sé manni ósammála eða jafnvel að baktala mann. Maður stýrir því ekki. Fólk á rétt á því að hafa sínar skoðanir.“

Heiðrún segir að stundum þyki hún vera „of hreinskiptin“. „Auðvitað á maður alltaf að sýna fólki kurteisi en vera samt staðfastur og vinnusamur. Ég reyni að leitast við að taka sjálfa mig ekki alvarlega en taka verkefnin alvarlega og vera vandvirk. Ef eitthvað kemur upp reyni ég að stíga inn fljótt. Ég á vini sem hafa verið í sama starfinu síðan þeir útskrifuðust úr lagadeild en mér þykir vera skemmtilegra að breyta til,“ segir Heiðrún sem hefur eins og þegar hefur komið fram unnið á nokkrum stöðum.

Gleym-mér-ei

Heiðrún fer í göngutúr með hundinn Nóa þegar hún þarf andrými. „Helst á fjall en það þarf ekki að vera stórt eða krefjandi, bara drífa sig út.“ Það gerir hún einfaldlega til að slaka á.

Hún prjónar mikið og segir að það sé sín hugleiðsla. Og svo er hún byrjuð í golfi, hefur gengið frekar hægt síðasta árið að ná niður forgjöfinni en það truflar hana lítið.

Heiðrún er gift Jóhannesi Sigurðssyni, lögmanni og áður dómara við Landsrétt. Hann á þrjá syni úr fyrra hjónabandi, Sigurð Loga, Andrés og Tómas. „Andrés og Björk eiga gleðigjafana og grallarana Heimi og Elmar Nóa.“

Hjónin eiga sumarhús í Skorradal þar sem þau fara reglulega allan ársins hring. Heiðrún segir að þar sé ekki síður fallegt á veturna og þá sé enn meiri kyrrð.

„Þar kemur sveitastelpan fram; að fara í lopapeysuna, í stígvél og upp á fjall. Við höfum verið að gróðursetja tré og ég hefði aldrei trúað því hversu gefandi það er að labba með Nóa og skoða tré sem ég gróðursetti. Ég labba upp á fjall eða hjóla stundum í kringum Skorradalsvatn um 42 kílómetrar. Mér finnst vera endurnærandi að vera ein og hlusta á náttúruna. Og einmitt ef ég er þungt hugsi þá rölti ég út og fæ mér súrefni.“

Hún sem sækir í náttúruna er spurð hvert uppáhaldsblómið sé. „Það er enginn vafi að það er gleym-mér-ei. Það tengist æskuminningu, ömmu og sveitinni. Það er lítið, fallegt og virðist viðkvæmt en er hart af sér.“