Eykur skattheimta alltaf velferð?

Nú er útsvar flestallra sveitarfélaga í botni, 2023 stóð það í 14,74%, og þar er Reykjavík engin undantekning.

En fyrir hvað er verið að greiða?

Opnunartími sundlauga og bókasafna hefur verið skertur, boltaleikir bannaðir á þartilgerðum völlum þrátt fyrir að það skarist á við útivistartíma unglinga. Það virðist ekki verið að setja börn og ungmenni í forgang þó kjörnum fulltrúum og embættismönnum sé tírætt um það. Þó er þetta hópurinn sem hefur í síauknu magni strítt við aukið ofbeldi, áhættuhegðun og verri andlega líðan. Þá má spyrja sig hvort aukin skattheimta skili sér endilega yfir í betri þjónustu fyrir þau. 

Þá virðist aðgerðaráætlun Reykjavíkurborgar gegn ofbeldi fyrst og fremst snúast um að fjölga stýrihópum, nefnum og auka fræðslu, ráðgjöf, leiðbeiningar og svo framvegis. Með öðrum orðum finna upp hjólið, greina hjólið, gera skýrslu um hjólið og gera svo stýrihóp um að finna upp hjólið. Með öðrum orðum, auka útgjöld en ekki endilega framleiðni. 

Hvernig væri að horfa til baka?

Við Íslendingar höfum nefnilega náð framúrskarandi árangri í keimlíkum aðstæðum á tíunda áratug síðustu aldar. En þá var vímuefnaneysla ungmenna vaxandi vandamál í íslensku samfélagi, ef ekki ofbeldið. Þá kom í ljós að þeim forvarnaraðferðum sem beitt hafði verið og miðuðu að því að kenna ungmennum um skaðsemi vímuefnaneyslu, virtust ekki virka sem skyldi.

Úr varð það sem er kallað Íslenska módelið þar sem tókst gagngert að vinna gegn vímuefnanotkun ungmenna. Forvarnarlíkan byggt á rannsóknum og gagnreyndum aðferðum. Samstarf fjölda hluteigandi aðila eins og foreldra, kennara, félagsmiðstöðva, íþróttafélaga og fleiri í aðila í nærumhverfi barna og ungmenna. Þetta skilað árangri. 

Við erum með verkfærin, notum þau. Og ef það er Reykjavíkurborg ofviða, leyfum svo í það minnsta krökkunum að sparka bolta eftir tíu yfir sumarið.

Höfundur er skólaíþróttakennari