Nýverðið kom upp atvik í kennslustofu einni þar sem nemandi greip skrúfblýant af borði samnemanda síns og braut hann fyrirvaralaust í tvennt. Téðum nemanda brá við, fór að hágráta og veinaði hástöfum ,,þetta var blýanturinn’’ minn. Þá brá skýi fyrir sólu í andliti þess að blýantinn hafði brotið og missti þá niðurlútur út úr sér ,,Ég hélt að þetta væri skólablýantur”. Því í huga nemandans er í lagi að eyðileggja skólablýant en ekki blýant í eigu félaga síns.
Og þar liggur hundurinn grafinn. Því þetta atvik er langt því frá að vera einsdæmi innan grunnskólanna. Ef allt er ókeypis, hvaða virði hefur það.
Nú eru grunnskólarnir skuldbundnir að skaffa nemendum öll námsgögn í nafni jöfnuðar. Allt frá stökum blýanti (lægsta 125 kr) og upp í cromebook (lægsta verð 49.000 kr) eða jafnvel Ipad (lægsta verð 69.000 kr). Þetta eru fjárútlát sem allir nemendur fá, óháð því hvort foreldrar þeirra standa höllum fæti eða keyra um á Range Rower og búa í 400 fermetrum. Það er jöfnuður, en er það sanngirni? Hvar lærir nemandinn ábyrgð á eigin lífi hann er ekki ábyrgur fyrir hlutunum sem hann þarf að nota? Sama á við um gjaldfrjálsar skólamáltíðir. Því þetta eru auðvitað ekki gjaldfrjálsar máltíðir, námsgögnin ekki heldur. Þær eru greiddar með útsvarinu okkar.
Íslendingar reka eitt dýrasta grunnskólakerfi í heimi, sem er rekið af sveitarfélögunum. Sveitarfélög sem hafa ekki mikið af úrræðum til þess drýgja tekjustofninn, en það erum alltaf við, íbúar sveitafélaganna, sem borgum. Viljum við þá ekki að fjármagni sé varið á ábyrgari máta innan grunnskólanna en að niðurgreiða máltíðir og blýanta fyrir alla sem vettlingi geta valdið?
Höfundur er kennari
