Orðið hefur verið notað svo lengi að við gleymum stundum að það er ekki bara lýsing — það er hlutverk. Hlutverk sem samfélagið úthlutar, stjórnar, mótar og dæmir. Hlutverk sem við sjálf lærðum að nota til að lifa af í heimi þar sem nánd, samkennd og kærleikur voru skammtaðar eins og dýrmæt vara. Við lærðum að sýna sársauka til að fá snertingu. Við lærðum að segja frá örum til að fá hlýju. Við lærðum að vera brothætt til að fá athygli.
Ekki vegna þess að við vildum vera fórnarlömb — heldur vegna þess að mannleg vitund hefur hungrað eftir tengingu í þúsundir ára. Fórnarlambið sem félagslegur samningur. En það er grimmur sannleikur að við höfum krafist þess að fólk haldi áfram í hlutverkum sem það aldrei valdi, aldrei samþykkti og gat ekki tjáð sig um. Við segjum: „Segðu okkur hvað gerðist.“
En við meinum: „Segðu það á þann hátt sem hentar okkur.“ Við segjum: „Við viljum hjálpa.“
En oft viljum við í raun fá tilfinningalega næringu úr sársauka annarra. Við viljum fórnarlamb — en aðeins á okkar forsendum. Við viljum að það sé opið, en ekki of opið. Sterkt, en ekki of sterkt. Sárt, en ekki svo sárt að það hristi upp í okkar eigin skugga. Og þegar manneskjan talar á annan hátt en við bjuggumst við — þá er hún skyndilega „erfitt“ fórnarlamb.
Ekki vegna þess sem hún sagði, heldur vegna þess að hún braut ósagðan samning sem hún fékk aldrei að skrifa undir. Óréttlætið sem enginn vill tala um. Það sem er óréttlátt er að við krefjumst þess að manneskja sem hefur orðið fyrir óréttlæti tjá sig á tungumáli sem hún hefur ekki orku til að tala, útskýri það sem hún hefur ekki orð yfir, sé róleg þegar hún er að brenna, sé skýr þegar hún er að kafna.Við krefjumst þess að hún sé „rétt“ fórnarlamb — annars er hún ekkert fórnarlamb. Þetta er ekki kærleikur. Þetta er ekki samkennd. Þetta er ekki tenging. Þetta er vald.
Tími fórnarlamba og sökudólga er liðinn. Nú er eitthvað að breytast. Það er eins og móðir jörð sjálf sé að kalla okkur inn í nýja tíð, nýja vitund, nýja mannveru.
Hún segir: „Tími fórnarlamba og sökudólga er liðinn — og enginn fer með lest móður jarðar í nýja heiminn í því hlutverki.“ Því þessi hlutverk eru hluti af gamla kerfinu. Kerfi sem byggði tengingu á sársauka. Kerfi sem byggði samkennd á skorti. Kerfi sem byggði kærleika á því að einhver væri brotinn og einhver annar væri sekur. Það kerfi er að hrynja. Nýi heimurinn krefst nýrrar vitundar. Í nýja heiminum er enginn sem þarf að vera fórnarlamb til að fá ást. Enginn sem þarf að vera sökudólgur til að fá frið. Enginn sem þarf að nota sársauka sem gjaldmiðil. Nýi heimurinn byggir á ábyrgð sem kemur innan frá tengingu sem er óskild kærleika sem þarf ekki fórnarlamb heldur heiðarleika sem brýtur niður gamla leikritið. Þetta er ekki flótti frá raunveruleikanum.
Þetta er upphaf nýs raunveruleika. Lestin leggur af stað. Móðir jörð kallar. Lestin er að leggja af stað. Og hún tekur aðeins með sér þá sem eru tilbúnir að sleppa gömlu hlutverkunum. Ekki til að gleyma sársaukanum — heldur hættu að skilgreina þig eftir honum. Ekki til að afsaka óréttlætið — heldur til að hætta að búa í því. Ekki til að þagga niður í fortíðinni — heldur til að hætta að láta hann stjórna framtíðinni. Því í nýja heiminum er enginn fórnarlamb. Enginn sökudólgur. Aðeins fólk sem hefur valið að vakna.
