Hver man ekki eftir tímunum þegar hlutirnir voru minna öruggir? Þá var ekki fallefni á leikvöllum, bara sandur eða gras. Hvað með þessar klassísku dekkjarólur, eða bara rólur sem voru ekki komnar með “sætisbelti”. Í þessum rólum var hægt að stökkva úr, jafnvel gera heljarstökk aftur á bak með því að róla sér nógu kröftuglega og halla sér aftur. Þetta virðist nú heyra sögunni til. Leikvellir, sem og annað umhverfi barna er orðið svo öruggt að vandmeðfarið er fyrir þau að takast á við krefjandi aðstæðir. Frjáls leikur heyrir sögunni til og eftirlitið er stöðugt. Hreyfing víkur fyrir kyrrsetu og skjátíma. Foreldrar fylgjast með staðsetningu barna sinna gegnum þar til gerð öpp, eins og gæludýr, eða fangar í dystópískum veruleika vísindaskáldsagna. 

Ýmislegt bendir til þess að með því að takast á við krefjandi aðstæðir geri börn að öflugri einstaklingi, ekki bara í skóla og frístundum, heldur í lífinu sjálfu. Nemendur sem upplifa áskoranir í daglegu lífi án sífelldrar aðkomu fullorðinna læra mikilvægar lexíur til framtíðar. Hvernig á að leysa úr ágreiningi. Leika saman í hóp, takast á við eigin tilfinningar og mótlæti, að fá félagslega endurgjöf frá jafningjum sínum. Að meta áhættur í umhverfi sínu á farsælan hátt. Það er þroskandi. Ef þau fá ekki að reyna við þessa hluti áður en þau vaxa úr grasi þá er voðinn vís. Það er fátt minna aðlaðandi á vinnumarkaðið heldur en “fullorðið” BARN

Hvernig á barnið að þroskast ef hvert einasta augnablik eða aðstæður er það með fallhlíf eða öryggishlíf. Hvar áttu þá að byggja upp seiglu. Með því að hlífa börnum sífellt gerumst við fullorðna fólkið þroskaþjófar og rænum börnin tækifærum til þess byggja upp seiglu. 

Hættum að vera þroskaþjófar

Höfundur er kennari