Það er stund í lífi manns þar sem eitthvað hreyfist innra með honum.
Ekki hávær hreyfing, heldur titringur.
Ekki skipun, heldur köllun.
Ekki ótti, heldur minning.
Við réttum upp hönd áður en við fæddumst. Það er saga sem ekki er skrifuð á pappír, heldur í ljósi.
Saga sem gerist áður en við lærum að tala, áður en við verðum að holdi og blóði. Í þeirri sögu stóðum við frammi fyrir móður jörð.
Ekki sem börn hennar, heldur sem verndarar hennar.
Og við sögðum: „Já. Ég er í stakk búinn. Ég fer niður á jörðina og veiti þessa aðstoð.“
Þetta var ekki loforð gefið í ótta.
Þetta var ákvörðun tekin í vitund.
Við vissum að verkefnið yrði erfitt.
Við vissum að hugarstríðið myndi bíða okkar.
En við sögðum samt já.Kerfin sem óttast vakninguÞegar manneskja vaknar, breytist allt.
Vakningin er ekki þægileg — hún hristir af okkur rykið, vanann, óttann.
Hún kallar á ábyrgð, á dómgreind, á hugrekki.Það eru kerfi þarna úti sem vilja ekki að við vöknum.
Ekki vegna þess að þau séu ill, heldur vegna þess að þau byggja á kyrrstöðu.
Á því að enginn spyrji.
Á því að enginn hristi af sér.
Á því að enginn muni hver hann er. Kerfi elska vanann.
Vakning er óþægileg. En við komum hingað til að vakna. Dómgreind vakningarinnar. Í hugarstríðinu heyrum við margar raddir.
Sumar eru mjúkar.
Sumar eru hvassar.
Sumar eru okkar eigin.
Sumar eru alls ekki okkar. Núna þurfum við dómgreind — dýpstu gjöf vakningarinnar. Við verðum að greina á milli: Rödd okkar sjálfra — róleg, heiðarleg, stöðug. Rödd móður jarðar — innsæi, samkennd, nærvera. Rödd kerfisins — hávær, hrædd, byggð á vananum. Dómgreindin er brúin á milli þeirra.
Hún kennir okkur að greina sannleikann frá hávaðanum.
Köllunina frá óttanum.
Innsæið frá röddinni sem vill halda okkur litlum. Móður jörð kallar í innsæi okkar. Móður jörð talar ekki í orðum.
Hún talar í innsæi — tungumáli sálarinnar. Þegar við finnum titring í brjóstinu,
þegar við finnum að eitthvað kallar á okkur,
þegar við finnum að við eigum að hjálpa,
þá er það hún.Hún þráir að hjálpa börnunum sínum.
Hún þráir að við vöknum.
Hún þráir að við minnumst loforðsins sem við gáfum áður en við komum hingað. Og hún spyr:„Vilt þú svara kalli mínu?“
Hugarstríðið er staðfesting. Hugarstríðið er ekki merki um veikleika.
Það er merki um vakningu. Sá sem vaknar þarf að berjast við allt sem vill halda honum sofandi.
Sá sem man köllunina þarf að berjast við allt sem vill að hann gleymi.Hugarstríðið er vígvöllurinn þar sem við endurheimtum okkur sjálf.
Það er staðfesting á því að verkefnið er byrjað.
Að við erum á réttri leið.
Að við erum að vakna. Og vakningin er óstöðvandi.
