Í nýlegu Mannlífsviðtali ræðir Þórunn Valdimarsdóttir sagnfræðingur og rithöfundur meðal annars opinskátt um einkalíf sitt, samfélagsleg viðmið og mikilvægi auðmýktar í mannlegum samskiptum. Hún segir að umfjöllun um „kynvini“ í bók hennar frá 2023 hafi aldrei átt að verða stórt umræðuefni og lýsir óþægindum sem fylgja því þegar fólk fer að velta sér upp úr persónulegum frásögnum annarra.

„Var eitthvað að reyna að vera kúl. Einkalíf er frábært eins og sérherbergið. Mér finnst hallærislegt að tala um þetta. Að kellingar úti í bæ séu að smjatta á einhverju sem ég hef skrifað eða sagt. Bilaður ókunnur kall hringdi í mig og spurði hvort ég ætti tvo kærasta.“

Þórunn fjallar einnig um hjónabandið sem samfélagslega stoð, einkum fyrir börn, en viðurkennir að hún hafi ekki fundið sér nýjan lífsförunaut. Hún vitnar þar í orð systur sinnar og lýsir stöðunni á beinskeyttan hátt:

„Mér hefur ekki tekist að krækja í nýjan karl til eignar. Lilja systir sagði fyrir löngu að það væru tómir afgangar á lausu fyrir fólk í minni stöðu og frjálsir karlar haldnir sambandsfælni.“

Hún tengir persónulega reynslu sína við stærra samhengi og segir að aukin krafa samfélagsins um játningar geti verið bæði frelsandi og íþyngjandi. Samt sem áður telur hún opinská samtöl nauðsynleg til að rjúfa þröngar hugmyndir og stuðla að betri mannskilningi.

Fallegasta orðið

Þegar hún er spurð um fallegasta orðið svarar hún án hik:

„Auðmýkt. Af því að það er andstaðan við ruddaskap og kennir okkur að sýna öllum virðingu. Öllu sem lifir. Og felur líka í sér tilbeiðslu og trú.“

Ljótasta orðið er henni hins vegar tengt frelsissviptingu:

„Ég myndi bara segja „fangelsi“. Það hlýtur að vera skelfilegt að vera lokaður inni.“

Í lok viðtalsins er Þórunn spurð um framtíðina og drauma sína. Svarið er látlaust og í samræmi við viðhorf hennar til lífsins:

„Maður ræður engu. Bara góð heilsa. Ef mér lánast að hafa góða heilsu þá er ég mjög þakklát.“