Brynjar Níelsson, fyrrverandi þingmaður Sjálfstæðisflokksins, vekur athygli á samsæriskenningu í kringum mögulega inngöngu Íslands í ESB í nýjum pistli en í stuttu máli gengur sú kenning út á að núverandi ríkisstjórn hafi meðvitað gert líf Íslendinga verra til þess að gera inngöngu í ESB meira heillandi.

„Alþekkt er að flokkar í ríkisstjórn nái ekki öllu því fram sem þeir lofuðu kjósendum í aðdraganda kosninga. Oftast er það vegna þess að við gerð stjórnarsáttmála nær hver flokkur ekki öllu sínu fram eða að aðstæður og forsendur hafi breyst þegar ríkisstjórn er mynduð. Almenningur hefur skilning á því,“ skrifar Brynjar.

„Ríkisstjórnarflokkarnir lofuðu fyrir síðustu kosningar að taka til hendinni í ríkisfjármálum og berja niður vexti og verðbólgu með áður óþekktum sleggjum. Hugmyndir um hugsanlegar aðildarviðræður við ESB áttu að bíða á meðan. Jafnframt átti ekki að hækka skatta á einstaklinga og fyrirtæki. Um þetta náðist sátt á milli stjórnarflokkanna við myndum ríkisstjórnarinnar. Mest var þó sáttin á milli formanna flokkanna um eigið ágæti,“ heldur hann áfram áður en hann fer í samsæriskenninguna.

Hálf drepa heimili

„Nú einu og hálfu ári eftir myndun ríkisstjórnarinnar hefur hún náð að slá met í vanefndum. Eitt er að ná ekki árangri á tilætluðum tíma en annað og alvarlega er að gera það sem lofað var að gera ekki. Kannski er hún ekki svo vitlaus eftir allt samsæriskenningin um að hálf drepa þurfi heimili og fyrirtæki svo hægt sé að koma þjóðinni inn í ESB,“ en þingmaðurinn fyrrverandi nefnir þó ekkert eitt dæmi í því samhengi.

„Þolinmæði almennings gagnvart þessari ríkisstjórn með hliðsjón af árangursleysi og sviknum loforðum er rannsóknarefni. Kannski er yfirlæti og hroki gagnlegur eftir allt. Þolinmæði borgarbúa er þó enn meiri gagnvart borgarstjórninni. Þar hefur meirihlutanum undanfarna þrjá áratugi tekist að svíkja endurtekin loforð kosningar eftir kosningar og miðað við skoðanakannanir virðist ekki ætla að verða breyting þar á. Stundum virðist hægt að selja sama draslið í nýjum umbúðum,“ segir Sjálfstæðismaðurinn.

„Þolinmæði er dyggð og trú á kraftaverk er stundum mikil. En það hljóta að vera einhver takmörk,“ skrifar hann svo að lokum.