Jónína Shipp hefur alla sína ævi búið á Íslandi og hún er fædd hér af íslenskri móður en hlaut samt ekki náð fyrir allsherjarnefnd Alþingis, var ekki í hópi þeirra fimmtíu sem hlutu ríkisborgararétt í vikunni.

Jónína Shipp er fædd í Reykjavík árið 1959 en bandarískur faðir hennar fluttist til Bandaríkjanna þegar Jónína var kornabarn.

Jónínu og allri fjölskyldu hennar var mjög brugðið er hún fékk ekki íslenskt vegabréf þegar hún var sautján ára að aldri.

Faðir hennar skráði hana sem bandarískan ríkisborgara án vitneskju móður Jónínu.

Þegar Ísland varð síðan hluti af Schengen svæðinu svokallaða leitaði Jónína til Útlendingastofnunar sem gat einungis veitt henni dvalarleyfi til fimm ára í senn og það er háð hjúskaparstöðu.

Jónína sagði í samtali við fréttastofu RÚV að „ef ég og maðurinn minn skiljum þá á ég líklega ekkert afturkvæmt á Íslandi“ og spyr einnig „hvað hafa þessir - sem fengu ríkisborgararétt - fram yfir mig sem er fædd á Íslandi með íslenska móðir, gekk alla sína grunnskólagöngu hér. Hver er formúlan? Ég tel mig vera íslenska ég hef bara ekki pappír yfir það.“

Mál Jónínu hefur vakið mikla eftirtekt enda ekki á hverjum degi sem kona fær ekki íslenskan ríkosborgararétt þótt hún sé borinn og barnfæddur ríkisborgari.

Mannlíf heyrði hljóðið í Jónínu og sagði hún að eftir að RÚV hóf að fjalla um mál sitt hafi hún fengið mikla hvatningu og mikinn stuðning en ekki frá íslenska ríkinu:

„Fólk hefur sýnt mér mikinn stuðning og það er mjög jákvætt að fá slíkan stuðning og líka hvatningu um að halda áfram og gefast ekki upp gegn kerfinu“ segir Jónína og færir í tal að hún hafi ekki fengið nein viðbrögð né stuðning frá íslenskum stjórnvöldum:

„Ég bíð og ég vona að ég heyri eitthvað í stjörnvöldum en það hefur ekki enn gerst“ segir hún og bætir því við að hún hafi hingað til alls staðar „komið að lokuðum dyrurm hjá ríkinu. Ég hef ekki fengið viðtal neins staðar, ekki einu sinni hjá Útlendingastofnun, og það er bara eins og ég sé ekki til.“

Jónína er ekki tilbúin að gefast upp en segir það vera ansi „dýrt að fá þjónustu lögfræðings og að mínu mati er það augljóst að ég ætti ekki að þurfa á lögfræðingi að halda til að fá staðfestingu á því hver ég er og hvaðan ég sé.“

Eðlilega er Jónína sár og svekkt yfir því að vera ekki viðurkennd sem íslensk og segir einfaldlega að hún sé nánast „kjaftsopp yfir þessu máli“ og segist hún að endingu ekki skilja „hvernig á þessu öllu standi því ég er íslensk, og ég er hvergi nærri hætt.“