Það skiptir í sjálfu sér engu máli hvort líffræðileg kyn séu í strangasta skilningi tvö eða fleiri.

Í yfirgnæfandi meirihluta tilfella fæðist barn drengur eða stúlka og enginn vafi leikur þar um.

Í grunninn samanstanda samfélög mestan part af körlum og konum sem lifa í sátt við meðfætt kyn sitt.

Þannig er það og verður áfram.

Þessu stendur ekki til að breyta þrátt fyrir þrálátan misskilning fólks sem í flestum tilfellum hefur þó nokkuð einbeittan brotavilja til að misskilja.

Á þessu eru þó vel þekktar undantekningar sem eru þá ýmist trans fólk, intersex eða kynsegin fólk sem lifir að einhverju leyti utan kynjatvíhyggjunnar eða innan hennar eftir því sem það hefur löngun til.

Þetta er fremur fámennur hópur sem hefur alltaf verið til staðar í samfélögum en sjaldnast notið viðurkenningar fyrr en núna nýlega.

Í raun mælir allt með því að gefa þessum hópi rými og viðurkenningu til að lifa í sátt við kynvitund sína. Sé það ekki gert er fyrirséð að vandi þeirra muni koma annars staðar niður og birtast til dæmis í auknum veikindum, minni atvinnuþátttöku, sjálfsskaða og sjálfsvígum.

Þessi texti er vísvitandi skrifaður með kaldranalegri fjarlægð og er ekki ætlað að höfða til samúðar.

Samúð er þreytt konsept í augum þeirra stjórnmálaafla sem nú sækja í sig veðrið.

Þessir aðilar njóta þess, og telja það raunar skynsamlegt, að sparka í þá sem eru taldir öðruvísi, veikburða, skrítnir og hættulegir samfélaginu.

Þeir hörðustu innan þeirra hreyfinga fara fram í vísvitandi fáfræði og munu ekki skipta um skoðun þar sem þeir hafa læst klónum í ruglið og sleppa ekki svo glatt.

Þegar vitið sofnar vakna ófreskjur.

Það má hins vegar alltaf gera tilraun til að höfða til skynsemi þeirra sem velkjast í vafa, vilja kannski ekki beinlínis fyrirlíta hinsegin fólk en líkar samt ekkert sérstaklega vel við það.

Þessi hópur þarf kannski svolitla hughreystingu, jafnvel smá „real talk“.

Það þarf nefnilega ekkert endilega að fíla hinsegin fólk, hinsegin menningu, regnboga, blátt hár, Pride gönguna eða hvað annað sem stuðar.

Það þarf bara að viðurkenna mennsku fólks og tilvistarrétt.

Og jafnvel skrolla bara áfram.

Theódóra Björk Guðjónsdóttir félagsráðgjafi