Vala Höskuldsdóttir listakona opnaði sig upp á gátt í viðtali Ásdísar Olsen á Samstöðinni í gær. Þar ræddi hún meðal annars um örmögnun sem hún upplifði í kjölfar líknardauða móður hennar sem leiddi til handtöku.
Móðir Völu glímdi við langvarandi veikindi frá því að Vala var 16 ára gömul.
„Það eru alltaf að koma upp ný og ný æxli, ný og ný allskonar, sem endar á því að hún er orðin það verkjuð að allar pillur eru hættar að verka á þetta og læknarnir eru hættir að geta gert neitt. Og hún var í rauninni að bíða eftir að frumvarpið um dánaraðstoð færi í gegn á þingi. En svo leið og beið með það og það er ekki ennþá komið í gegn. Og þetta er flókin og stór umræða. Þannig að hún tekur þetta í sínar hendur og tekið líf sitt.“
Vala segir að móðir hennar hafi verið „villikerling“ og „svolítill indíáni“ og hafi vitað hvaðan hún kom og átti þá við fyrri líf.
„Hún bæði mundi allskonar fyrri líf og tilfinninguna um staðinn handan mannlegrar tilveru,“ segir Vala og segir móður sína hafa sagt henni að vera ekki dramatísk þó hún væri að fara að deyja: „Hún sagði bara „æ Vala, ekki vera að dramatísera það þegar ég er farin, ég er bara að far a heim“.“
Segir Vala að þessi orð hafi að einhverju leyti hjálpað henni að kveðja hana. Hún segir að hlutirnir hafi þó flækst talsvert en að móðir hennar hafi ætlað að enda líf sitt á snyrtilegan hátt en svo hafi málið torveldast töluvert.
„Hún tók bara pillur og ætlaði að leggjast til svefns og ekki vakna aftur daginn eftir. En það fór ekki eins og það átti að fara. Þetta tók allt miklu lengri tíma en það átti að gera og á endanum voru þetta einhverjir 40, 50 klukkutímar þar sem við sátum yfir henni í dauðastríðinu. Og svo hringjum við í lögregluna þegar þetta er afstaðið og þegar þau mæta á svæðið þá er okkur tilkynnt að hér sé augljóst að manneskja hafi látið lífið og henni ekki komið til bjargar, þannig að við erum send í fangelsi.“
Auk Völu var faðir hennar við hlið móður hennar er hún lést en móðir hennar hafði beðið Völu að hjálpa föður hennar á meðan á þessu stæði.
„Og þarna tekst á, eins og ég skrifa í ljóðabókinni, þetta er bæði hámark meðvirkninnar að taka þátt í svona og hámark samkenndarinnar.“
Þegar Ásdís biður Völu að lýsa upplifun hennar á meðan á dauðastríði móðurinnar var í gangi segir Vala:
„Þegar þetta var að gerast og þegar mamma hringir og segir „Vala, ég vil að þú hættir við pönnukökuboðið og komir og passir pabba þinn á meðan ég dey“, þá fannst mér það sjálfsagt. Og ég mundi ekki breyta neinu. Og það er líka þetta, við eigum okkar líf sjálf og þegar þú ert komin á stað þar sem þú getur ekki verið til, þá þú veist, við tölum um þetta í bríaríi, ég er með svona samning við bræður mína ef ég fæ Alzheimer eða eitthvað, þá segir maður svona „æ viltu ekki bara hjálpa mér?“ en þegar kemur að þessu þá er þetta flóknara. Þannig að já, mér fannst þetta sjálfsagt og ég mun alltaf standa með því en ég mun líklega líka alltaf lifa með því.“
Hér fyrir neðan má sjá viðtalið í heild sinni:
