Þorsteinn Vilhelmsson er þjóðþekktur sem skipstjórinn sem gerði Samherja að stórveldi. Hann, Kristján bróðir hans og Þorsteinn Már Baldvinsson eru þríeykið sem rak fyrirtækið með þeim árangri að það varð risastórt á heimsvísu.
Þorsteinn opnar sig um lífið og tilveruna í nýjasta blaði Sjóarans.
„Skipin voru orðin svo mörg að nóg var að gera fyrir okkur báða frá morgni til kvölds.“ Samstarf frændanna þriggja sem höfðu látið æskudrauma sína rætast og áttu orðið eitt öflugasta sjávarútvegsfyrirtæki Íslands átti hins vegar eftir að taka skjótan endi. Deilur komu upp á milli frændanna Þorsteins og Más sem urðu til þess að rúmum fimm árum eftir að skipstjórinn kom í land sauð upp úr. Þorsteinn seldi Kaupþingi sinn hlut og hvarf frá Samherja.
„Árið 2000 seldi ég hlutinn minn og það urðu vinslit. Mér fannst í fyrstu sem sökin væri ekki mín á því hvernig fór en þegar grannt er skoðað er það aldrei eins sök þegar tveir eða þrír deila. Auðvitað átti ég einhvern þátt í þessu líka. Þarna mættust stór egó. Það var ekkert létt að vera ekki lengur skipstjóri eftir 17 ár í brúnni. Börnin mín gera mikið grín að mér og segja að ég segi „gerðu hlutina“ í stað þess að segja „viltu gera hlutina?“
Finnur til með frænda sínum
Þorsteinn Vilhelmsson fór út í eigin fjárfestingar eftir að hann skildi við Samherja en í hruninu tapaði hann stórum hluta eigna sinna. Hann segist ekki sýta það og dvelur ekki við það liðna.
„Ég tók þetta ákaflega nærri mér vegna annarra hluthafa. Ég hafði minni áhyggjur af eigin fjárfestingum.“
Deilurnar á milli frændanna fólu á sínum tíma í sér vinslit. Sá tími er fyrir löngu að baki og segist Þorsteinn ekkert eiga óuppgert hvað þá fortíð varðar. Hann er sáttur og unir glaður við sitt. Hann hefur sýnt Máa, sínum gamla samherja, mikla samúð í þeim málum sem hann þarf að fást við vegna Namibíu og ásakana sem fyrirtækið og Þorsteinn Már sæta. Hann segist ekki persónulega kannast við að Þorsteinn sé óheiðarlegur
„Mér þykir það hryggilegt og ég finn til með þeim að vera í þessum slag. Ég finn virkilega til með þeim,“ segir Þorsteinn um stöðu Samherjamanna í dag. Þá segist hann ekki sakna þeirra peninga sem hann tapaði í hruninu. „Peningar eru ekki allt í lífinu. Á mínum aldri er manni orðið ljóst að það eru önnur atriði sem skipta miklu meira máli.“
