„Að missa en fatta að það er í lagi“

„Ég átti fyrstu alvöru­lestr­ar­reynsl­una mína þegar ég var tíu ára og las bók­ina Bróðir minn ljóns­hjarta eftir Astrid Lindgren,“ segir hann. „Hún var ein­fald­lega svo ólík öllum öðrum barna­bókum sem ég hafði lesið, bæði svo óhemju sorg­leg og hlífði manni engan veg­inn, sem maður kunni að meta, því barna­bækur áttu það til. Og síðan er sagan auð­vitað bara svo skemmti­leg og lit­rík, fal­legt ævin­týri í undra­ver­öld með öllu til­heyr­andi. Eftir á að hyggja hefur það vænt­an­lega spilað inn í að ég átti og á eldri bróður þegar ég las hana og sá okkur í bræðrum bók­ar­innar.“

Hann segir að síð­asta bókin sem hann hafi lesið sem hafði áhrif á hann sé Call Me By Your Name eftir André Aciman. „Eftir að ég sá mynd­ina í fyrra las ég bók­ina loks­ins og vá! Hún er ótrú­leg, ekki löng, en tekst ein­hvern veg­inn að fanga svo margt; hin erf­iðu ung­lingsár þegar maður vissi varla í hvorn fót­inn átti að stíga, fyrstu sterku ást­ina í lífi manns, ógleym­an­legu æskusumrin sem virt­ust svo löng og þar sem allt gat gerst, að læra að sjá for­eldra sína sem mann­eskjur með sína eigin drauma og þrár, að missa en fatta að það er í lagi, svo ég nefni nokkur atriði. Ekki spillir fyrir að sagan er vel skrifuð, heim­speki­leg og ger­ist á Ítalíu, með allri sinni menn­ingu og sjarma.“