Siðferðislega ögrandi veruleiki og svartur húmor

Happiness (1998)
Philip Seymour Hoffman (blessuð sé minn­ing hans) situr alltaf í mér í þess­ari mynd. Leik­stjór­inn Todd Solondz setur áhorf­and­ann á óþægi­legan stað, sama hvort þú fílar þessa mynd eða ekki, því það er listi­lega gert með atriðum þar sem maður veit hrein­lega ekki hvernig maður á að bregð­ast við eða hvað manni á að finn­ast. Það er svo erfitt að segja hvaða tónn er sleg­inn í mynd­inni, er þetta írónísk gam­an­mynd eða svip­mynd af til­vist­ar­kreppu manns­ins þar sem allir eru á end­anum ein­mana? Hún er eig­in­lega alveg sér á báti þar sem fólk á erfitt með að átta sig á því hvort myndin snú­ist um að vera átak­an­leg harm­saga eða kómedía. Það er í raun nör­da­brautin sem þessi kvik­mynd tekur á end­anum. Það er svo ruglað að vita ekki enn, eftir 20 ár, hvað manni í raun og veru finnst!

Bad Boy Bubby (1993)
Svartasta gam­an­mynd sem þú hefur séð eða Kafka-ísk martröð? Maður spyr sig. Hún fékk sjúk­lega lélega dóma á sínum tíma og sjokker­aði marga. Bubby hefur aldrei farið út úr skítugri íbúð­inni þar sem hann býr með móður sinni í mjög und­ar­legri ver­öld, sið­ferð­is­lega ögrandi veru­leika. Þegar pabbi hans dúkkar upp kynn­ist hann heim­inum í fyrsta sinn, menn­ingu, öðru fólki, kyn­lífi, vís­indum, trú­ar­brögðum og tón­list. Þetta er ein sú besta, rugl­að­asta og költ­að­asta mynd sem hef séð og ég elska!

Fucking Åmål (1998)
Frumraun sænska leik­stjór­ans Lukas Moodyson er alger­lega sak­bitin sæla hjá mér. Hún fjallar um tvær stúlkur í smábæ í Svíþjóð, önnur er vin­sæl og ham­ingju­söm en hin ein­mana og vinafá. Það er svo listi­lega vel gert að gera mynd sem ger­ist á litlum stað sem samt snertir svo við öllu mann­legu og þar af leið­andi er myndin alþjóð­leg. Myndin fjallar um fyrstu ást­ina – án þess að verða of fók­useruð á það að hún sé „gay“ eða fjalli um les­b­íur. Það í raun skiptir ekki máli. Ég get horft á þessa mynd aftur og aftur og aftur og aftur. Scandinavian Pain eftir Ragnar Kjart­ans­son kemur reglu­lega upp í hug­ann líka þegar ég horfi á hana.

The Room (2003)
Hvað getur maður sagt? Þetta ER ein besta VERSTA mynd allra tíma. Ég set bara nokkrar beinar til­vitn­anir í mynd­ina, þær tala sínu máli: „Everybody betra­yed me! I’m fed up with this world!“ – „I def­in­antly have bre­ast cancer“ – „You’re tear­ing me apart, Lisa!“ –„In a few moments, bitch!“  –  „Anyway, how is your sex life?“ Ég vil bæta því við að við verðum með þátt­töku­sýn­ingu á mynd­inni á föstu­dagspar­tí­sýn­ingu 6. júlí næst­kom­andi klukkan 20!