„Mér fannst ég satt best að segja vera alveg að drepast“

Í við­tal­inu lýsir Eiríkur líðan sinni eftir að hann smit­að­ist. „Ég tók fyrst eftir þessu á hönd­unum á mér, fann að ég var orð­inn ansi veikur, enda treysti ég mér ekki lengur til þess að fara út úr húsi. Daginn eftir var ég svo orð­inn enn veik­ari og útbrotin farin að fær­ast í aukan og þá hætti mér nú aðeins að lít­ast á blik­una.

Mér fannst ég satt best að segja vera alveg að drep­ast, var mjög slæmur í mag­anum og staulað­ist á sal­ernið, en lenti svo bölv­uðu basli með að kom­ast aftur til baka inn í rúm. Þannig að ég var orð­inn mjög mátt­laus og með blússandi hita enda mæld­ist ég með fjöru­tíu og eins stigs hita sem er víst ansi mikið fyrir full­orð­inn mann.“

Hann bætir við: „Þar sem það er ekki til nein lækn­ing þá fékk ég engin lyf á sjúkra­hús­inu en ég var með vökva í æð vegna þess að lík­am­inn var gjör­sam­lega upp­þorn­aður. Það voru alveg ein­hverjir lítrar sem þurfti að dæla í mig og svo þurfti ég reglu­lega að væta munn­inn því ann­ars lá tungan þarna skrælnuð við góm­inn á mér. Þetta var mjög skrítin reynsla.“

Lestu við­talið í heild sinni hérna.