Alls ekkert fyrir aumingja

Það hefur mikið verið skrifað og skegg­rætt um ofstæk­is­fram­göngu nýrra verka­lýðs­leið­toga und­an­farið og af greina­skrifum og frétta­flutn­ingi síð­ustu mán­aða mætti ætla að þetta fólk, þessi nýja ofstæk­is­for­ysta, sé ekki í neinum tengslum við veru­leik­ann og gangi fram í full­kominni blindu á bol­magn atvinnu­rek­anda og ríkis til að greiða fólki mann­sæm­andi laun. En sé málið skoðað betur blasir við að það er ekki verka­lýðs­for­ystan sem er úr takti við raun­veru­leik­ann. Það er rík­is­stjórnin og alþing­is­menn, for­svars­menn atvinnu­rek­anda og fjár­magns­eig­endur. Fólkið sem á Ísland og lætur eins og það sé að gera und­ir­tyll­unum stór­kost­legan greiða með því að bjóða þeim tveggja pró­senta skatta­lækkun sem ganga mun í gegn á þremur árum. Hvað verða 6.750 krónur mik­ils virði eftir þrjú ár? Eins og staðan er í dag duga þær varla fyrir einum helg­ar­inn­kaupum í Bónus, hvað þá skóp­ari eða einum Food and Fun-mat­seðli. En lág­launa­fólk þarf nátt­úr­lega ekki svo­leiðis lúxus og er svo sem ekki að biðja um hann heldur. Það sem verið er að fara fram á er ein­fald­lega að geta kom­ist af frá mán­uði til mán­aðar af laun­unum sínum. Það er nú allt ofstækið og yfir­gang­ur­inn.

Málið er auð­vitað ekki alveg svona ein­falt, við vitum það. Alls kyns atriði sem þarf að reikna inn í jöfn­una til að hún gangi upp. En venju­legum leik­manni sýn­ist samt að það sé nákvæm­lega eng­inn áhugi hjá þeim sem með völdin fara að gera nokkuð sem skiptir máli til að bæta hlut þeirra verst settu. Bara alls eng­inn áhugi. Það er passað upp á að þeir sem best hafa það missi ekki svo mikið sem flís úr spóni úr sínum aski, en aum­ingj­arnir geta átt sig. Það má ekki minn­ast á hátekju­skatt sem gæti aukið þetta marg­um­tal­aða svig­rúm til alvöru­skatta­lækk­ana á þá lægst laun­uðu. Fjár­mála­öflin passa upp á sitt með dyggri aðstoð rík­is­stjórnar sem er undir for­sæti „vinstri“-sinn­að­asta flokks lands­ins. Er furða að fólk sé orðið lang­þreytt og búið að missa þol­in­mæð­ina og velji sér for­ystu sem gengur hart fram og gefur ekk­ert eftir í kröf­unum um betri afkomu fyrir þá lægst laun­uðu? Var það ekki löngu tíma­bært?

Það virð­ist nokkuð borð­leggj­andi að það komi til verk­falla í næsta mán­uði og þau gætu orðið löng. Verk­falls­vopnið er eina vopnið sem launa­fólk hefur til að reyna að knýja fram breyt­ingar á óvið­un­andi kjörum sínum. Hvort það muni bera til­ætl­aðan árangur er hins vegar alls óvíst. En það ætti að minnsta kosti að koma þeim sem með völdin fara í skiln­ing um að mælir­inn er fullur. Hér þurfa að verða breyt­ingar og þær rót­tækar.