„Við skulum gera eins og Jósef og María; opna dyrnar fyrir ókunnugum, hleypa að okkur nýjum upplýsingum, taka af skarið og bjarga barninu“

segir Jóna Hrönn Bolla­dóttir, sókn­ar­prestur í Garðabæ, í pistli í Mannlíf.

Bætir Jóna Hrönn við að von­lausar mann­eskjur hefðu ekki hleypt ókunnum fjár­hirðum að jöt­unni og enn síður tekið við veg­móðum útlend­ingum sem báru með sér gjafir og visku. Bölsýnt fólk hefði ekki hlýtt á skila­boð æðri máttar í draumi og haft kjark til að rífa sig upp og ger­ast flótta­menn í Egypta­landi þar til ein­ræð­is­herr­ann var allur eins og María og Jósef. Vonin gefur kjark og opnar á nýja mögu­leika.

Var minnt á hve brothætt gæfan er

„Ég heyrði þessa frá­bæru setn­ingu fyrir nokkru: „Hver ein­asta barns­fæð­ing eru skila­boð frá Guði að hann hafi ekki gef­ist upp á mann­kyni.“ Þessi orð koma oft upp í huga mér þegar ég held á nýfæddu barni á skírn­ar­stundu og allt húsið ilmar af ung­barn­inu,“ segir Jóna Hrönn.

„Fæðing barns í heim­inn er óend­an­lega stór gjöf. Með hverju barni fæð­ist ný von í ver­öld­ina en líka ný ang­ist. Um dag­inn var litli ömmu­strák­ur­inn minn fluttur með hraði á sjúkra­hús. Skamma stund var líkt og ver­öldin stöðv­að­ist. Angistin kramdi von­ina í hjart­anu. Allt fór vel að lokum, en við vorum óþyrmi­lega minnt á hve brot­hætt gæfan er.“

Jóna Hrönn segir að það sé fal­legt hvernig Lúk­asar­guð­spjall segi frá Jesú þegar fjöl­skyldan var komin aftur heim til Nasaret: „Sveinn­inn óx og styrkt­ist fylltur visku, og náð Guðs var yfir honum.“

„Er það ekki þetta sem við þráum fyrir hönd barn­anna okkar? Að þau vaxi, styrk­ist, vitk­ist og njóti verndar svo að þau verði far­sælar mann­eskjur. Til að svo megi verða þarf margt að hjálp­ast að. Börn eru háð umhverfi sínu og þurfa marg­vís­legan stuðn­ing,“ segir Jóna Hrönn.

„Í hverju barni er Guð að biðja um hjálp og bjóða okkur hlut­deild í guð­legu eðli. Í hverju barni er Guð að játa ást sína á heim­inum. Þegar þú horfir í augu barns horf­ist þú í augu við ókomna fram­tíð, sem verður að mega treysta því að vera ekki rænt von­inni. Nú vitum við að ef við breytum ekki neyslu­háttum okkar strax verður fram­tíð barna okkar þyrnum stráð af okkar völdum. Við skulum gera eins og Jósef og María; opna dyrnar fyrir ókunn­ugum, hleypa að okkur nýjum upp­lýs­ingum, taka af skarið og bjarga barn­inu.“