Haukur Örn opnar sig um erfiða lífsreynslu: „Mest af öllu hefði ég viljað fá að kveðja þá á mínum eigin dánarbeð, í stað þeirra“

Haukur Örn og Guðríður kona hans áttu von á ein­eggja tví­bura­drengjum, en í síð­ustu misstu þau dreng­ina eftir fimm og hálfs mán­aðar með­göngu.

Pistill Hauks Arnars:

Í síð­ustu viku eign­að­ist ég tví­bura­drengi og í síð­ustu viku missti ég tví­bura­drengi. Eineggja lét­ust þeir í ljúfum móð­ur­kviði eftir fimm og hálfs mán­aðar legu. Þegar ég hélt að við værum komin fyrir vind þá hætti lífið í mag­anum. Fyr­ir­vara­laust var fót­unum kippt undan. Það var sárt að horfa á þá, liggj­andi í vöggu sinni, og hugsa til alls þess sem við þre­menn­ing­arnir fórum á mis við.

Ég hefði viljað fá að kynn­ast þeim.

Ég hefði viljað fá að sjá þá koma í heim­inn undir öðrum kring­um­stæðum.

Ég hefði viljað fá að heyra þá gráta í fyrsta sinn.

Ég hefði viljað fá að fara með þá heim af fæð­ing­ar­deild­inni í stað þess að skilja þá þar eftir.

Ég hefði viljað fá að sjá þá taka sín fyrstu skref, segja sín fyrstu orð.

Ég hefði viljað fá að kenna þeim að hjóla, hvetja þá áfram þegar þeir detta.

Ég hefði viljað fá að sjá þá fara í taug­arnar á eldri systk­inum sínum.

Ég hefði viljað fá að sjá þá að morgni fyrsta skóla­dags.

Ég hefði viljað fá að rugl­ast á þeim.

Ég hefði viljað fá að fara með þeim í golf.

Ég hefði viljað fá að sjá þá útskrif­ast úr skóla.

Ég hefði viljað fá að sjá þá fara á fyrstu stefnu­mótin.

Ég hefði viljað fá að vera svara­maður þeirra á brúð­kaups­dag­inn.

Ég hefði viljað fá að hitta börnin þeirra.

Ég hefði viljað fá að fara í taug­arnar á þeim á mínum gam­als aldri.

Mest af öllu hefði ég viljað fá að kveðja þá á mínum eigin dán­ar­beð, í stað þeirra.

Mannlíf vottar fjöl­skyld­unni inni­lega sam­úð­ar­kveðjur.