Sif Sigmarsdóttir skrifar um ósýnileika kvenna: „Virðing fyrir konum og störfum þeirra er hins vegar nýjung“

Vísar Sif til mynda­albúms Hildar Lilli­endahl þar sem hún hefur safnað saman skjá­skotum af umfjöll­unum fjöl­miðla þar sem birtar eru myndir af konum, en nafna þeirra er ekki getið í fyr­ir­sögnum og/eða mynda­textum. Yfir­skrift albúms­ins á Facebook er: „Eru konur til? Heita þær eitt­hvað?“

Vísar Sif sem dæmi til myndar úr þing­sal. „Sem dæmi má nefna mynd úr þing­sal þar sem sjá má Áslaugu Örnu Sig­ur­björns­dóttur, sem síðar varð dóms­mála­ráð­herra. Undir mynd­inni stendur: „Gunnar Bragi Sveins­son, þing­maður Mið­flokks­ins. Óli Björn Kárason, þing­maður Sjálf­stæð­is­flokks­ins.“ Áslaug Arna er hins vegar ekki nafn­greind. Vissu­lega mátti sjá Gunnar Braga og Óla Björn á mynd­inni; það glitti í Gunnar Braga í sæta­röð fyrir aftan Áslaugu Örnu og Óla Björn á aftasta bekk. En myndin var af Áslaugu Örnu.“

Sif bendir einnig á að nýlega hlaut veitt pólska skáld­konan Olga Tokarczuk Nóbels­verð­launin í bók­menntum. „Hingað til hafa verð­launin verið karllæg,“ sagði  Anders Olsson, aðal­rit­ari Sænsku aka­dem­í­unnar, af því til­efni. „En nú þegar svona margar konur eru farnar að vera svona góðar vonum við að verð­launin verði víð­feðm­ari.“

Sif bendir hins vegar rétti­lega á að konur hafa alltaf verið skáld, þrátt fyrir að sænska aka­dem­ían sé lík­lega fyrst núna að átta sig á því. „Hvað veldur því að ein vitrasta – og virtasta – stofnun ver­aldar telji að konur séu nýjar af nál­inni?“

Segir Sif fyrr­nefndar blaða­ljós­myndir sýna að nær­vera karl­manns sé nóg til að varpa svo dökkum skugga yfir konu að hún sést ekki lengur.

„En kon­urnar eru þarna. Þær eru dóms­mála­ráð­herrar og skáld og allt þar á milli. Það er hins vegar ekki sama Jón og séra Jón; eða öllu heldur Jón og Jónína,“ segir Sif.

„Merg­ur­inn máls­ins er þessi: Handtak karl­manns nýtur virð­ingar. Sama hand­tak konu gerir það ekki,“ segir Sif og bætir við:

„Það eru ekki konur sem eru nýjar af nál­inni. Þær hafa alltaf verið til, þær hafa alltaf borið nöfn og þær hafa alltaf verið skáld. Virðing fyrir konum og störfum þeirra er hins vegar nýj­ung. Sú nýj­ung hefur þó ef til vill ekki hlotið jafn­mikla útbreiðslu og talið var. Ætli hún sé ekki jafn­út­breidd og nöfn kvenna í mynda­textum fjöl­miðla.“

Mynd / Rut Sig­urð­ar­dóttir