„Nei, ég verð að geta dansað“

Jóna Elísabet Ottesen hefur verið lömuð eftir bílslys í tæpa ell­efu mán­uði og allan tím­ann dvalið á heil­brigð­is­stofn­unum. Hún bíður nú eftir því að kom­ast heim þegar aðgerðum vegna kór­ónu­veiru­far­ald­urs­ins lýkur, seg­ist vera að læra að sætta sig við aðstæð­urnar en vissu­lega hafi hún farið í gegnum dimma dali og erfið tíma­bil á leið­inni að þeirri sátt.

Þegar ég spyr Jónu hvort hún sé bitur yfir aðstæðum sínum tekur hún sér góðan tíma til að hugsa sig um áður en hún svarar. „Ég er alls ekki bitur,“ segir hún. „Ég er búin að fara í gegnum það ferli að hugsa ef, ef ef og allt það. Örugg­lega mun taka langan tíma að sætta sig við þetta, þetta er það mikil breyt­ing og erf­ið­ast hefur verið að horfast í augu við móð­ur­hlut­verkið í þessum breyttu aðstæðum. Allt frá því að hugsa um hvort ég geti greitt á Uglu hárið aftur, knúsað hana fast eða hoppað með henni um fjöll og firn­indi eins og við vorum vanar að gera.

Fjallað er um málið í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.

Það allra erf­ið­asta var samt kannski þegar ég átt­aði mig á því hver staðan er, það er erfitt að vera í þess­ari stöðu og þurfa að biðja um aðstoð við allar athafnir; að fá sér kaffi­sopa, farða sig, setja sím­ann sinn í hleðslu og svo fram­vegis. Fyrir mann­eskju eins og mig, sem hefur alltaf verið mjög sjálf­stæð, er þetta mjög stór þáttur í því hvað manni finnst erfitt að vera í end­ur­hæf­ingu. Sömu­leiðis að þurfa alltaf að vera að biðja fólkið sitt um að hjálpa sér og horfa fram á að þetta sé það sem ég muni alltaf þurfa á að halda. Ég þarf að vera dug­legri við að æfa mig í því að biðja um hjálp. Ég hef alltaf verið mjög virk lík­am­lega, haft gaman af því að dansa og hreyfa mig, hef eig­in­lega stundum dansað mig í gegnum lífið. Ein fyrsta hugs­unin eftir að ég gerði mér grein fyrir hversu mik­ill skað­inn er var: nei, ég verð að geta dansað! Ég veit að ég mun ekki geta dansað eins og ég gerði en nú er ég að finna út úr því hvernig ég get dansað öðru­vísi, þótt það sé kannski bara í hug­anum. Í þessu ferli þá snýst bit­ur­leik­inn samt kannski aðal­lega um að sjá eftir því að hafa ekki notið ýmissa hluta áður en ég slas­að­ist. Af hverju var ég að velta mér upp úr ein­hverjum hlutum sem eru svo ómerki­legir eða svo ein­faldir þegar maður horfir til baka. Af hverju er maður að flækja fyrir sér lífið og nýtur ekki betur hvers dags sem maður fær? Það er svo margt sem maður ætlar alltaf að gera seinna. Ég bý hins vegar svo vel að eiga svo jákvæðan mann að hann hefur alveg náð mér úr þessum bit­ur­leika­hugs­unum og segir bara að við eigum eftir að njóta þess sem við gerum enn þá betur núna og rækta garð­inn okkar enn betur. Og þó svo að við getum ekki eign­ast annað barn þá eigum við þessa ynd­is­legu dóttur sem er algjört krafta­verk. Það er númer eitt, tvö og þrjú að minna sig á það krafta­verk að maður sé á lífi og þó að ég geti ekki dansað eða hoppað eða verið sú sem ég var þá þarf maður að læra að sjá feg­urð­ina í öðrum hlutum.“

Lestu við­talið í heild sinni í Mannlíf.