Strítt bæði af kennurum og nemendum

Íþrótta­mað­ur­inn Már Gunn­ars­son­stefnir á Ólymp­íu­leika fatl­aðra í Tókýó í lok ágúst og æfir því í sex tíma á dag, auk þess að vera að und­ir­búa stór-stór­tón­leika í Hljóma­höll­inni í mars. Hann segir vissu­lega taugatrekkj­andi til­hugsun að vera á leið á stærsta mót í heimi en kveðst hafa lært að vinna vel undir álagi þegar hann var í skóla í Lúx­em­borg. „Það gat á stundum verið frekar mik­ill hryll­ingur sem ég upp­lifði þar.“

Spurður nánar út í þetta segir Már: „Fyrst þegar ég kom til Lúx­em­borgar var ég í litlum þorps­skóla þar sem voru bara tveir bekkir. Það var alveg ynd­is­legt, kenn­ar­inn minn þar, hún Monique, og mað­ur­inn hennar eru mér sem amma og afi í Lúx­em­borg. Og ég reyni að heim­sækja þau eins oft og ég get. Síðan fluttum við og ég fór í stóran sveita­skóla úti á landi og það var bara algjör martröð. Maður var bæði blindi dreng­ur­inn og útlend­ing­ur­inn í bekknum og bæði kenn­arar og nem­endur stríddu mér óspart fyrir vikið. Ég var þarna í fimm ár og það var algjör und­an­tekn­ing ef mér samdi vel við ein­hvern kenn­ara og ég eign­að­ist fáa vini í skól­anum. Það var bara engin teng­ing. Ég átti aðra vini sem eru enn þá vinir mínir í dag og mér finnst alltaf mjög gaman að koma „heim“ til Lúx­em­borgar.“

Í Lúx­em­borg byrj­aði Már í tón­list­ar­námi og þar fann hann sig mun betur en í skól­anum og var  fljót­lega far­inn að semja sín eigin lög.

„Ég byrj­aði að læra á píanó hjá blindra­fé­lag­inu í þorp­inu þar sem við bjuggum fyrst,“ segir hann og brosir við minn­ing­una. „Þegar við fluttum út á land fór ég í nám hjá rúss­neskum píanó­kenn­ara sem heitir Dina og hún er alveg frá­bær. Það er mér rosa­lega mik­il­vægt að hafa verið hjá henni. Það var mik­ill agi í nám­inu en hún var samt alltaf sann­gjörn. Ég er enn þá í sam­bandi við hana og okkur þykir mjög vænt hvoru um annað.“

Lestu við­talið við Má í heild sinni í nýjasta blaði Mannlífs.
Lesa Mannlíf