„Og þetta er kveðjustundin þegar veran fer til síns heima – hvar sem sá heimur er“

Pétur Ein­ars­son er með ólækn­andi, sjald­gæft krabba­mein og seg­ist efast um að hann lifi til hausts. Hann seg­ist ekki vera hræddur við dauð­ann. „En mig langar til að deyja án deyfi­lyfja af því að þá missi ég ekki af upp­lifun­inni.“ Pétur heldur úti Facebook-síð­unni Dagbók krabba­meins­sjúk­lings þar sem hann skrifar hug­leið­ingar og fólk segir frá sinni erf­iðu lífs­reynslu.

Pétur segir að hjónin séu búin að ákveða að það verði ekki jarð­ar­för og Pétur vill verða brenndur, Svan­fríður megi svo ráða hvað hún geri við ösk­una. „Síðan á að vera ind­versk útför; þeir sem vilja eiga að kveikja kerta­ljós og hugsa til mín í 15 daga. Á 15. degi, ef veður leyfir, verður svo­lítil kveðju­stund hérna niðri við Sel­ár­foss sem er ynd­is­lega fal­legur. Við sjáum fyrir okkur að það verði sungið ákveðið lag, Lýs milda ljós, og ég er með ákveð­inn aðila í huga sem ég vil að segi nokkur orð um okkar vin­skap,“ segir Pétur. Öðru má Svan­fríður kona hans ráða, hún eigi þó að bjóða þeim gestum sem koma til hlöðu, og þar eigi að borða, dansa og drekka fram eftir nóttu, því þetta eigi að vera gleði­stund. Pétur seg­ist vita hvað ger­ist eftir dauð­ann og aðspurður um þátt­töku hans í athöfn­inni svarar hann: „Mig langar til þess að vera þarna. Og þetta er kveðju­stundin þegar veran fer til síns heima – hvar  sem sá heimur er. Ég hef hins vegar enga löngun til að verða ein­hvers konar aft­ur­ganga og henda bókum upp í loftið.“

Texti / Svava Jóns­dóttir
Myndir / Helgi Jónsson

Lestu við­talið í heild sinni í Mannlíf.