Draumurinn að túra um heiminn

JóiPé og Króli hafa náð miklum vin­sældum frá því þeir skut­ust upp á stjörnu­him­in­inn með lagi sínu, B.O.B.A árið 2017. Í miðjum kjarn­orku­vetri er fjórða platan sem þeir félagar gefa út og inni­heldur hún hvorki meira né minna en nítján lög. Þegar Albumm náði tali af Jóa voru þeir kappar í miðjum klíðum við vinnslu plöt­unnar.

„Fólk má í raun bara dæma plöt­una sjálft, hvort hún er eitt­hvað öðru­vísi en hinar plöt­unar. Er ekki alltaf best að renna svo­lítið blint í sjó­inn þegar maður hlustar á nýjar plötur,“ segir Jói, þegar hann er spurður hvort platan Í miðjum kjarn­orku­vetri sé mikið frá­brugðin fyrri verkum þeirra félaga.

Jói segir að í raun sé platan bara eðli­leg þróun á fikti ein­stak­linga við list­sköpun; skortur á fjöl­breyti­leika feli í sér ákveðna stöðnun, en platan var tvö ár í vinnslu og koma ýmsir góðir gestir fram á henni: GDRN, Bríet, Auður, Hipsum­haps og fleiri.

Af hverju ákváðuð þið að hafa nítján lög, það er frekar sjald­gæft að plötur í dag inni­haldi svona mörg lög? „Það liggur í raun dálítið í augum uppi um leið og fólk hlustar á plöt­una til enda,“ segir hann, „því þetta er saga sem við segjum í nítján lögum.“

Í miðjum kjarn­orku­vetri er fjórða platan sem þeir félagar gefa út.

Hvernig upp­lifið þið ann­ars íslensku rapp­sen­una og sjáið þið fyrir ykkur að þið eigið eftir að túra eitt­hvað erlendis? „Okkur finnst íslenska rapp­senan geggjuð, hún er svo fjöl­breytt og skemmti­leg. Og já, draum­ur­inn okkar er klár­lega að spila erlendis og fá að túra um heim­inn.“

Þið hafið nú án efa upp­lifað ýmis­legt frá því að þið skut­ust upp á stjörnu­him­in­inn. Eigið þið ekki ein­hverja skemmti­lega „rokk­sögu“ til að deila með les­endum? „Skemmti­leg­asta rokksagan okkar er lík­leg­ast þegar við spil­uðum á G-festi­val í Færeyjum og fólk frá mörgum löndum söng og dans­aði með,“ segir Jói og bætir við að þetta hafi bæði verið mjög gaman og eft­ir­minni­legt.

Hvað er svo fram undan hjá ykkur? „Við höldum útgáfu­tón­leika þegar tæki­færi gefst, en ann­ars ætlum við bara að halda áfram að æfa okkur í pílu­kasti,“ segir hann og kímir.

Texti / Sigrún Guðjohn­sen